ผัวะชายแปลกหน้าถูกยูอิจิต่อยเข้าอย่างจัง
"มิกิ ผม [b]ไล่คุณออกตั้งแต่วันนี้[/b]"ยูอิจิกำหมัดไว้แน่นก่อนจะพูดออกไป...เราไม่น่าปล่อยให้มิกิอยู่นานขนาดนี้เลย มันเหมือนกับทำร้ายคนรักตัวเองอยู่แท้ๆ
"ยูค่ะ!!!!...."มิกิเรียกยูอิจิ ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เมื่อแผนที่เค้าวางเอาไว้สำเร็จด้วยดี
"คุณ!!! ไหนบอกว่า เค้าเป็นโฮสไง" ชายแปลกหน้าที่พึ่งถูกต่อยเอ่ยขึ้นมา พร้อมกับล็อกแขนมิกิเอาไว้แน่น
"ก็ช่วยไม่ได้นิ แกอยากโง่เองทำไมล่ะ โฮสบ้าที่ไหนจะมานั่งอยู่แถวนี้"
สลัดข้อมือที่ถูกคนแปลกหน้าล็อกออก... เอาช่อดอกไม้ที่ได้นั้นปาทิ้งไปอย่างไม่ใยดี คิดว่าส่งท้ายจากชั้นแล้วกันนะยามาซิตะ
"มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ.....ผมถูกต่อยเนี่ยนะ....." ดึงตัวมิกิเอาไว้ ใบหน้าห่างกันไม่ถึงเซน โชคยังดีที่หญิงสาวเอามือดันไว้ทัน
"ปล่อย.........ปล่อยชั้นนะ..." มิกิพูดออกมาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัย...ชายร่างสูงไม่สนใจคำพูดของมิกิ
ค่อยๆเริ่มสัมผัสร่างบอบบางไปทั่ว กดจูบลงไปที่ซอกคอโดยไม่ใยดี
มิกิไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ใช้แรงทั้งหมดที่มี แตะไปที่ส่วนสำคัญของชายคนนั้น!!! ก่อนจะวิ่งหนีขึ้นเเท็กซี่ไป
*-* O_< *-* o_O *-* ^O^ *-* O_!!*-* z_Z *-* ^_^ *-*
>>>>>>>>>>>>>> เขต อุโมงค์หลุมทราย
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<< คำเตือน เด็กที่ว่ายน้ำไม่เเข็งไม่ควรเล่นน้ำสีน้ำเงิน
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> น้ำสีเขียว มีความลึกเกิน 250 cm. ผู้ปกครองควรดูแลอย่างไกล้ชิด
"พีจัง !!!!............ พีจัง..........." ยูอิจิทั้งวิ่งทั้งตะโกนเรียกคนรัก แต่คนหน้าหวานกลับรีบวิ่งหนี ไม่สนใจยูอิจิเลยเเม้แต่น้อย
ตุ๊บ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
[b]"โอ๊ย.........!!!"[/b]คนหน้าหวานร้องออกมา เมื่อตัวเองเผลอ ตกลงมาอยู่ในหลุมทราย
ยูอิจิรีบวิ่งเข้าไปหายโดยเร็ว.........
ยื่นมือตัวเองไปให้คนรัก แต่ยามะพีกลับเลือกที่จะปืนขึ้นมาเอง เเขนอีกข้างที่ถูกพันแผลเอาไว้ ตอนนี้เลอะดินทรายไปหมดแล้ว
"ไม่ต้องมายุ่ง............!!!" ยูอิจิเอื้อมมือลงไปดึงแขนคนรักเอาไว้แน่น.....ดื้อจริงเลยคนแก้มป่องเนี่ยo_O!....
"ตรงนั้นเค้าไว้ให้เด็กลงไปเล่น รีบขึ้นมาเร็ว" ยูอิจิยิ้มบางๆไปให้ยามะพี แต่ได้กลับมาเพียงใบหน้าบูดๆเท่านั้น
"ถ้าไม่ขึ้นมาทรายดูดลงไปไม่รู้ด้วย..." ยูอิจิแกล้งขู่ออกไป คนหน้าหวานไม่สนใจคำพูดนั้น ได้แต่ทรุดตัวลงนั่งหาทางออกของอุโมงค์หลุมทราย
"ขึ้นมาเดี๋ยวนี้พีจัง ~~~........!!!!"ยูอิจิตะโกนลงไปเสียงดังลั่น แต่คนรักตัวเองมุดอุโมงค์หนีไปไหนแล้ว....
"ทางออกอยู่ไหนอ่ะ....." ยามะพีมุดอุโมงค์แล้วอุทานออกมา โคอาล่าบ้า....โหด....นิสัยไม่ดี......จะมุดอุโมค์หนีเลยคอดู
เลี้ยวขวา...เลี้ยวซ้าย หาทางออกอยู่จนเริ่มเหนื่อย
นั่นไงทางออก.....อุโมงค์อย่างนี้ตอนเด็กๆก็เคยเล่นน่า........เอ๋ทำไมมีแต่บ่อน้ำหมดเลย.........
แล้วบ่อไหนตื้นที่สุดอ่ะ...........เริ่มไม่มีแรงแล้วด้วย>>> สีฟ้า สีน้ำเงิน สีเขียว
เป็นไงเป็นกันอีกนิดเดียวก็ถึง..............ยามะพีตัดสินใจ กระโดดลงน้ำสีเขียวที่อยู่ตรงหน้า
[b]ตูม[/b]เสียงน้ำดังก้องไปทั่วอุโมงค์ ยูอิจิที่ยืนดักรออยู่ตรงทางออกรีบวิ่งไปหาต้นเสียงทันที
"พีจัง........." ยูอิจิตะโกนเรียกคนรักที่หยุดอยู่กลางบ่อน้ำ...........ไม่ใช่จะไม่ขึ้นฝั่ง แต่มันหมดแรงต่างหาก
"ออกไปเลยไอ้คนใจร้าย............ชั้นไม่อยากเห็นหน้านาย" ....ก็ไล่กันแล้วจะมาตามเราอีกทำไม...
[b]ตูม[/b] เสียงน้ำดังขึ้นมาอีกครั้งเมื่อยูอิจิตัดสินใจกระโดดลงไปดึงตัวคนรักให้ขึ้นมาจากน้ำ
"เดี๋ยวนี้ซักดื้อใหญ่แล้วนะพีจัง" ยูอิจิหยิบผ้าขุนหนูที่เตรียมเอาไว้มาคลุมตัวคนรัก ก่อนจะอุ้มเอาร่างบางไว้อีกครั้ง
"นาย.....ปล่อยชั้นลงนะ...." มือเล็กทุบลงไปที่อกเเกร็งอย่างจัง แต่ยูอิจิเพียงแค่มองมาหาเท่านั้น
"พูดไม่เพราะด้วย...." ทันทีที่ยูอิจิพูดจบคนหน้าหวานก็หยุดดิ้น แต่ความน้อยใจมันกลับเข้ามาแทนที่
"ก็ไม่ได้น่ารักนิ.........ไม่มีอะไรดีซักอย่าง..........แล้วนายจะมายุ่งทำไมเล่า...........ก็ไล่กันแล้วนิ
ปล่อยชั้นลงตรงนี้ก็ได้ไม่เห็นต้องมาช่วยกันเลย................เป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้นเองไม่ใช่หรอ"
"เห็นยู......เป็นแค่คนรู้จักหรอ.........พีจัง"
คนร่างสูงทวนคำพูดอีกครั้ง ยามะพีไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ผลักตัวยูอิจิออกไปจากตัวเองเท่านั้น
อ้อมกอดที่ยูไม่ได้รัก..............เราไม่ต้องการ
"จะหนีไปไหน...................ไปหาไอ้หน้าจืดนั่นหรอไง............" ยูอิจิดึงข้อมือเล็กเอาไว้ไม่ให้หนีออกไปจากห้อง
"ไม่เกี่ยวกับนาย ชั้นจะไปไหนก็เรื่องของชั้น นายมันก็แค่คนรู้จักเท่านั้น"
ร่างบางจ้องหน้ายูอิจิพร้อมตอบกลับไป ไม่อยากอยู่แล้ว ยิ่งนานไปยูก็ยิ่งดุ อยู่ๆเมื่อกี้ก็ยังมาไล่กันอีก
"ปล่อยชั้นนะ...............ไอ้คน...@#@$@#%#^%" ยูอิจิจับเเขนคนรักเอาไว้แน่น ก่อนจะเหวี่ยงขึ้นเตียง แล้วตามขึ้นค่อมในทันที
"รู้จักกันแบบไหนล่ะ แบบเมื่อกี้หรือเปล่า แค่ได้คุยกันก็หอมแก้มได้แล้ว"ผ้าขุนหนูที่คลุมตัวเอาไว้ถูกเหวี่ยงไปพร้อมกับคำพูดของคนร่างสูง
"ถ้างั้น ยู คงได้มากกว่านั้นสิ........!!!!" เสื้อเชิตตัวเล็กถูกกระซากออกไป เรียวปากบางถูกปิดไม่ให้พูดอะไรทั้งสิ้น
ข้อมือทั้งสองถูกรวบไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ริมฝีปากหนาไล้ลงมาที่คองามระหง ร่างบางได้แต่กลั่นน้ำตาของตัวเองเอาไว้
"อะ.....อือ...." ร่างบางครางออกมา ....มือใหญ่เริ่มวนเวียนอยู่แถวเอวบาง
"ปะ....ปล่อยชั้น.............."รู้ว่าคำขอร้องเค้ามันคงไม่ได้ผล กับยูอิจิคนนี้หรอก แค่ถ้ามันไม่ใช่ความรักเหมือนก่อน....เค้าไม่ต้องการ
"อะ......อ๊ะ" มือใหญ่ของยูอิจิล้วงลงไปใต้เข็มขัดร่างบางก่อนจะกอบกุมส่วนนั้นเอาไว้
"ไอ้เจ้านี่มันตอบรับดีนิ...." ยูอิจิพูดออกไปพร้อมกับถอดกางเกงยืนของร่างบาง ไม่นาน ก็เหลือแต่ร่างกายที่เปลือยเปล่า
ผิวน้ำผึ้งสีเนียนสวย.......ลมหายใจหอบระรื่อ....ตาโตคู่นั้นกลับหลบตาของร่างสูง
"หลบทำไม....จำคนรู้จักคนนี้ไม่ได้หรอ" จับคนหน้าหวานให้หันหน้ามาหาตน .... ไม่นานน้ำตาจากคนร่างบางก็ไหลลงมาที่มือของเค้า
"............" ไม่มีคำตอบใดๆทั้งสิ้นจากคนหน้าหวาน..............เรารักยูนะ.........แต่เราไม่รู้ว่าตอนนี้ยูกำลังคิดว่าเราเป็นอะไร
สิ่งของ...........คนบำเรอ...............หรือคนที่ไม่มีชีวิตจิตใจ
"อะ.....อา"ครางออกมาอีกครั้งเมื่อยูอิจิกดจูบลงที่ติ่งไตสีชมพู เมื่อใหญ่เอื้อมลงไปเคล้าคลึงส่วนอ่อนไหวของร่างบาง
"จำไม่ได้หรือไงว่ายูเป็นอะไร งั้นยูจะทวนความจำให้เอง......ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันเลยดีมั้ย"
แก้มป่องถูกคนร่างสูงหอมอย่างแรงทั้งสองข้าง.......เมื่อกี้ไอ้หน้าจืดที่ไหนมันทำรอยเอาไว้ ต้องลบมันออกให้หมด!!
"อืม......อา"มือใหญ่เคล้าคลึงส่วนอ่อนไหวจนมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้น....ไม่นานร่างบางก็ปลดปล่อยของเหลวใส่มือร่างสูง
"ไม่น่าเชื่อแค่คนรู้จักกัน ทำไมถึงตอบรับเร็วขนาดนี้นะ พีจัง~~" พูดออกไปพร้อมกับพลิกตัวคนร่างบางให้หันหลัง
ใบหน้าหวานซุกลงไปที่หมอน.........ไม่อยากให้ยูเป็นอย่างนี้เลย.........ยูคนก่อนหายไปไหนแล้ว..........
"อะ.....อ๊ะ" คนหน้าหวานครางออกไปพร้อมกับกำหมอนเอาไว้แน่น เมื่อรู้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาอยู่ที่ช่องเเคบของตน
"อะ...ชั้น..................เจ็บ" นิ้วทั้งสาม เข้าไปอยู่ในช่องแคบจนครบ ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมันขึ้นลงอย่างรุนแรง
"อะ.......อ๊ะ...........อ๊า" ยามะพีครางออกมาเมื่อยูอิจิเริ่มรุนแรงกับช่องแคบนั้นยิ่งขึ้น
"อะไรกัน.........แค่นี้ก็ครางไม่เป็นท่าซะแล้ว" ร่างสูงจับคนหน้าหวานพลิกตัวให้หันหน้ามาหาตน .....บีบคางบังคับให้หันมามองหน้าตน
"จำได้หรือยังว่าคนรู้จักนาย............พีจัง คือใคร" ปาดน้ำตาให้คนหน้าหวานอย่างเบามือ....มีเพียงแต่เสียงสะอื้นกลับมาให้เค้าได้ยินเพียงเท่านั้น
"ก็ได้งั้นชั้น ยูอิจิคนนี้จะบอกนายเอง"
"อะ...............อ๊า..........." ร่างสูงจับแขนเล็กทั้งสองข้างเอาไว้......ยัดเยียดความใหญ่โตของตนเข้าไปในตัวร่างบางอย่างรุนแรง และเร่าร้อน
"อะ..................อ๊ะ..............."แขนเล็กถูกล็อกไว้ไม่ให้ขยับไปไหน........หลังส่ายรับจังหวะความร้อนแรงของยูอิจิเอาไว้ ทั้งถอนเข้าและออก แรงและเร็วในเวลาเดียวกัน
"อะ..................ฮือ.......อือ.........."ร่างบางหอบหายใจแทบไม่ทัน เมื่อยูอิจิขึ้นมาจุมพิตเค้าเอาไว้ อยากที่จะปลดปล่อยเต็มที แต่ยูอิจิดันหยุดการกระทำนั้น
"พีจัง คนตรงหน้านาย เค้าเป็นใคร ชื่ออะไร ถ้าขื่นยังเงียบอีกยูจะทรมาณอย่างนี้........." อึดอัดใช่มั้ย.........รู้สึกอยากจะปลดปล่อยล่ะสิ .........ยูก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน
"แล้วคนตรงหน้านายล่ะ..........เค้าเป็นใคร เป็นคนที่ถูกนายไล่มาไม่ใช่หรอ......เป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีชีวิตจิตใจ
เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของนาย.......เป็นแค่ที่เคยได้ชื่อว่าเคยรักก็เท่านั้น..............[b]เรารักยูนะ[/b]
ถึงยูจะไล่เรา..........ถึงยูจะไม่รักเรา................เราก็ยอมถ้ามันทำให้ยูหายโกรธ......มันทำให้ยูมีความสุข"
ยามะพีตอบกลับไปทั้งน้ำตา หายใจติดๆขัดๆ อยากจะปลดปล่อยเต็มที่ ส่วนสำคัญของยูอิจิก็ยังค้างคาอยู่ในช่องทางนั้นอีก
"พีจัง................อืม............"ริมฝีปากหนาประกบจูบลงไปที่ปากอวบอิ่มอีกครั้ง สัมผัสที่อ่อนโยน เหมือนเป็นการออดอ้อนคนรัก
ก่อนที่ช่วงล่างจะค่อยๆขยับขึ้นลงตามความต้องการของร่างบาง
"อ๊า.................อา"ไม่นานทั้งสองก็ปลดปล่อย ร่างบางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เลือดสีแดงไหลออกมาเต็มเตียงนอน
ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้คนร่างสูง แต่กลับถูกยูอิจิอุ้มขึ้นพาไปยัง...
[b]ซู!!!![/b]
น้ำจากฝักบัวไหล่ลงมากระทบร่างทั้งสอง ก่อนที่ยูอิจิจะจับตัวคนรักให้ไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเล็ก
"เมื่อกี้เล่นน้ำทะเลสนุกมั้ย...พีจัง..."ถามไปพร้อมกับบีบเเชมพูสระผมให้ยามะพี...คนหน้าหวานได้เเต่นั่งเงียบไม่ยอมตอบอะไร
"แผลที่มือก็ยังไม่หาย"จับแขนผลิกขึ้นมาเกะผ้าผันแผลออกพร้อมกับกระตุกแรงๆที่พลาเตอร์แปะเเผล
"โอ๊ย...เจ็บนะ!!!" ร่างบางร้องออกมาพร้อมกับตีไหล่ยูอิจิ
"นึกว่าจะไม่พูดซะแล้วนิ เห็นนั่งเป็นใบ้อยู่" ถูกสบู่ให้ยามะพีสบายใจเฉิบชอบจริงๆได้แกล้งคนหน้าหวานเนี่ย
"เมื่อกี้เรา....พูดไปแล้ว...รอยูพูดต่างหาก"มองตาค้อนใส่ยูอิจิแต่ก็ต้องหลบตากลับมาเมื่อยูอิจิดันจ้องหน้าเค้าด้วยความสงสัย
"เมื่อกี้? พีจังพูดอะไรน้า~ ยูไม่ทันฟัง"นั่งมองคนรักตาแป๋ว......เมื่อกี้ยูไม่ได้ยินจริงๆ ไอ้ที่บอกว่ารักอ่ะ....
"ถึงยูจะไม่รักเรา.....อืม...." คำพูดหายไปพร้อมกับการจุมพิตจากร่างสูง
"ไม่ใช่ประโยคนี้....แล้วอีกอย่างยูก็รักเด็กดื้อคนนี้ที่สุดแล้ว" ถอนริมฝีปากออกมาพร้อมกับปากห้อยๆนั้น คนหน้าหวานหน้าแดงเเจ๋...หัวใจแต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว
"ถึงยู่จะไล่....ฮะ"อีกครั้งที่ร่างบางต้องครางออกมาเมื่อยูอิจิก้มลงไปกัดติ่งไตสีชมพูของเค้า...ใช้ลิ้นลาก วนเวียนอยู่นาน
"ยูขอโทษ แต่ที่ทำไปก็เพราะว่า หึง รู้มั้ยครับ ทีหลังถ้ายูไล่พีจังอีก........พีจังฆ่ายูให้ตายไปเลยก็ได้
.....ชีวิตของยูเป็นของพีจังคนเดียว พีจังจะทำยังไงกับยูก็ได้
...........แต่ถ้าครั้งนี้พีจังยังพูดผิดอีก.........ยูจะทำยังไงดีน้าาาาา.............ตรงไหนดีเอ่ย......"เงยหน้าขึ้นมาได้ก็เห็นคนหน้าหวานร้องไห้น้ำตาคลอซะแล้ว
"ยู...........ฮือ อือ" เรียกคนรักพร้อมกับชี้ไปที่ฝักบัว
"พีจัง อย่าร้องไห้นะ ไม่พูดก็ไม่พูด ยูไม่แกล้งแล้ว......หยุดร้องไห้ก่อนเร็ว" ยิ่งยูอิจิเช็ดน้ำตาให้ยามะพีก็ยิ่งร้องให้เข้าไปใหญ่
"เราแสบตาอ่ะ ยู แชมพู ...........แชมพู......... เข้าตาเรา"คนหน้าหวานปฎิเสธขึ้นมาเมื่อรู้ว่ายูอิจิกำลังเข้าใจผิด...มองดูท่าทางเปิ้นๆของคนรักก็อดขำไม่ได้
"ขำอะไร พีจัง" ล้างตัวออกให้หมดทั้งยามะพีและตัวเอง เดินไปหยิบชุดคลุมมาแต่ไม่ยอมยื่นให้ร่างบาง
ยามะพีเอื้อมมือไปยูอิจิก็ยกเสื้อคลุมให้สูงขึ้นอีก .... จะให้ใส่ชุดวันเกิดอย่างงี้แหละน่ารักดี
"ยูอย่าแกล้งกันสิ... เรายืนไม่ไหวนะ.....!!! " ค่อยๆ ลุกขึ้นมาแต่ก็ต้องชีดที่ปาก เจ็บระบบช่วงล่างไปหมดแล้วเนี่ย
"ไม่ได้แกล้งซะหน่อย ยูอยากได้ยินคำนั้นก่อน....พูดให้ยูพีจังอีกครั้งนะพีจัง"หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาไว้เป็นตัวประกัน
ไอเย็นจากด้านนอก เข้ามาในห้องน้ำ กระทบผิวสีน้ำผึงที่ยังมีละอองน้ำเกาะอยู่ แต่ทำไมเค้าไม่รู้สึกหนาวเลยนะ ...ทั้งที่กำลังเปลือยเปล่าอยู่...
แค่รู้ว่ามียูอิจิอยู่ข้างๆก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแล้ว ยิ่งเห็นสายตาของยูอิจิที่จ้องมองอยู่ในตอนนี้ มันยิ่งทำให้หัวใจเค้าเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก
"รัก.........รักยูนะฮะ"
ฟอด~~~
"ชื่นใจจังเรย...." ทันทีที่ร่างสูงพูดจูบ ยูอิจิก็ขโมยหอมแก้มแดงไปฟอดใหญ่ ใส่เสื้อคลุมให้คนรักเรียบร้อย ก่อนจะพามานั่งทำแผลบนเตียง
" เจ็บมั้ยพีจัง" เช็ดแผลให้ตามที่โคกิสอนอย่างเบามือที่สุด โดยมือคนรักนั่งอยู่บนตักในอ้อมกอดของเค้า
ร่างบางส่ายหน้า พร้อมกับขยับศรีษะตัวเอง ลงบน อกกว้างนั้น
"ยู เราไปนอนนับดาวข้างล่างได้มั้ย" ร่างบางช้อนตาขึ้นไปอ้อนยูอิจิ
"ข้างล่างมันหนาวนะลมแรงด้วย คงลงไปไม่ได้หรอกพีจัง....แต่ถ้าแค่ลงไปนั่งเล่นเเปบเดียวก็ได้ครับ.."
ยูอิจิเอาผ้าเช็ดผมให้ร่างบาง ออกแรงขยี้ผมเบาๆ ยามะพีเพียงแต่มองกลับมาด้วยแววตาเศร้าๆ แค่นี้ยูก็ใจอ่อนแล้ว
"งั้นยู อุ้มเราลงไปนะ....." คล้องคอยูอิจิแกมบังคับ ร่างสูงเอียงแก้มให้นิดนึง ยามะพีจึงยอมหอมลงไปที่แก้มอุ่นนั้น
แค่นี้ก็ได้ลงไปนั่งเล่นข้างล่างสมใจแล้ว
"ยู นับดาวแข่งกันนะ" เขย่าแขนคนรัก ให้มาแข่งนับดาวกับตน... ดูท่ายูอิจิจะมองแค่หน้าคนนับดาวมากกว่า
.........ไว้พรุ่งนี้ค่อยบอกดีกว่า..........
"ก็ได้ ถ้ายูนับได้เยอะกว่าห้ามโกรธกันนะพีจัง" หยิบเสื้ออีกตัวที่เตรียมลงมาคลุมตัวร่างบางเอาไว้ก่อนจะแข่งกันนอนนับดาว
...................1
...........................2
.................................3
...........................................................z_Z z_Z
"พีจัง หนาวมากแล้ว ขึ้นห้องกันเหอะ เลิกนับได้แล้ว" หันมาเรียกคนหน้าหวาน แต่.....หลับปุ๋ยไปแล้ว ยิ้มหวานอีกด้วย สงสัยคงฝันดีสิท่า
ค่อยๆอุ้มตัวคนรักออกไปจากชายทะแล แล้วจึงขึ้นไปบนห้อง.....หลับลึกจริงๆแฟนเรา....หรือว่าเพลีย
------- เช้าวันรุ่งขึ้น
"ยู......ยู" ยามะพีลืมตาขึ้นมาไม่เห็นคนรัก ก็รีบลุกขึ้นมาตามหาจนทั่วห้อง
มีแค่การ์ดใบเดียว กับกล่อง ใบใหญ่อีกกล่องนึงวางไว้บนโต๊ะเท่านั้น
[b]แต่งตัวให้สวยนะครับ ยูจะรออยู่ข้างล่าง[/b]
To......Be Con PasT EnD...................................End
"มิกิ ผม [b]ไล่คุณออกตั้งแต่วันนี้[/b]"ยูอิจิกำหมัดไว้แน่นก่อนจะพูดออกไป...เราไม่น่าปล่อยให้มิกิอยู่นานขนาดนี้เลย มันเหมือนกับทำร้ายคนรักตัวเองอยู่แท้ๆ
"ยูค่ะ!!!!...."มิกิเรียกยูอิจิ ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เมื่อแผนที่เค้าวางเอาไว้สำเร็จด้วยดี
"คุณ!!! ไหนบอกว่า เค้าเป็นโฮสไง" ชายแปลกหน้าที่พึ่งถูกต่อยเอ่ยขึ้นมา พร้อมกับล็อกแขนมิกิเอาไว้แน่น
"ก็ช่วยไม่ได้นิ แกอยากโง่เองทำไมล่ะ โฮสบ้าที่ไหนจะมานั่งอยู่แถวนี้"
สลัดข้อมือที่ถูกคนแปลกหน้าล็อกออก... เอาช่อดอกไม้ที่ได้นั้นปาทิ้งไปอย่างไม่ใยดี คิดว่าส่งท้ายจากชั้นแล้วกันนะยามาซิตะ
"มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ.....ผมถูกต่อยเนี่ยนะ....." ดึงตัวมิกิเอาไว้ ใบหน้าห่างกันไม่ถึงเซน โชคยังดีที่หญิงสาวเอามือดันไว้ทัน
"ปล่อย.........ปล่อยชั้นนะ..." มิกิพูดออกมาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัย...ชายร่างสูงไม่สนใจคำพูดของมิกิ
ค่อยๆเริ่มสัมผัสร่างบอบบางไปทั่ว กดจูบลงไปที่ซอกคอโดยไม่ใยดี
มิกิไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ใช้แรงทั้งหมดที่มี แตะไปที่ส่วนสำคัญของชายคนนั้น!!! ก่อนจะวิ่งหนีขึ้นเเท็กซี่ไป
*-* O_< *-* o_O *-* ^O^ *-* O_!!*-* z_Z *-* ^_^ *-*
>>>>>>>>>>>>>> เขต อุโมงค์หลุมทราย
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<< คำเตือน เด็กที่ว่ายน้ำไม่เเข็งไม่ควรเล่นน้ำสีน้ำเงิน
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> น้ำสีเขียว มีความลึกเกิน 250 cm. ผู้ปกครองควรดูแลอย่างไกล้ชิด
"พีจัง !!!!............ พีจัง..........." ยูอิจิทั้งวิ่งทั้งตะโกนเรียกคนรัก แต่คนหน้าหวานกลับรีบวิ่งหนี ไม่สนใจยูอิจิเลยเเม้แต่น้อย
ตุ๊บ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
[b]"โอ๊ย.........!!!"[/b]คนหน้าหวานร้องออกมา เมื่อตัวเองเผลอ ตกลงมาอยู่ในหลุมทราย
ยูอิจิรีบวิ่งเข้าไปหายโดยเร็ว.........
ยื่นมือตัวเองไปให้คนรัก แต่ยามะพีกลับเลือกที่จะปืนขึ้นมาเอง เเขนอีกข้างที่ถูกพันแผลเอาไว้ ตอนนี้เลอะดินทรายไปหมดแล้ว
"ไม่ต้องมายุ่ง............!!!" ยูอิจิเอื้อมมือลงไปดึงแขนคนรักเอาไว้แน่น.....ดื้อจริงเลยคนแก้มป่องเนี่ยo_O!....
"ตรงนั้นเค้าไว้ให้เด็กลงไปเล่น รีบขึ้นมาเร็ว" ยูอิจิยิ้มบางๆไปให้ยามะพี แต่ได้กลับมาเพียงใบหน้าบูดๆเท่านั้น
"ถ้าไม่ขึ้นมาทรายดูดลงไปไม่รู้ด้วย..." ยูอิจิแกล้งขู่ออกไป คนหน้าหวานไม่สนใจคำพูดนั้น ได้แต่ทรุดตัวลงนั่งหาทางออกของอุโมงค์หลุมทราย
"ขึ้นมาเดี๋ยวนี้พีจัง ~~~........!!!!"ยูอิจิตะโกนลงไปเสียงดังลั่น แต่คนรักตัวเองมุดอุโมงค์หนีไปไหนแล้ว....
"ทางออกอยู่ไหนอ่ะ....." ยามะพีมุดอุโมงค์แล้วอุทานออกมา โคอาล่าบ้า....โหด....นิสัยไม่ดี......จะมุดอุโมค์หนีเลยคอดู
เลี้ยวขวา...เลี้ยวซ้าย หาทางออกอยู่จนเริ่มเหนื่อย
นั่นไงทางออก.....อุโมงค์อย่างนี้ตอนเด็กๆก็เคยเล่นน่า........เอ๋ทำไมมีแต่บ่อน้ำหมดเลย.........
แล้วบ่อไหนตื้นที่สุดอ่ะ...........เริ่มไม่มีแรงแล้วด้วย>>> สีฟ้า สีน้ำเงิน สีเขียว
เป็นไงเป็นกันอีกนิดเดียวก็ถึง..............ยามะพีตัดสินใจ กระโดดลงน้ำสีเขียวที่อยู่ตรงหน้า
[b]ตูม[/b]เสียงน้ำดังก้องไปทั่วอุโมงค์ ยูอิจิที่ยืนดักรออยู่ตรงทางออกรีบวิ่งไปหาต้นเสียงทันที
"พีจัง........." ยูอิจิตะโกนเรียกคนรักที่หยุดอยู่กลางบ่อน้ำ...........ไม่ใช่จะไม่ขึ้นฝั่ง แต่มันหมดแรงต่างหาก
"ออกไปเลยไอ้คนใจร้าย............ชั้นไม่อยากเห็นหน้านาย" ....ก็ไล่กันแล้วจะมาตามเราอีกทำไม...
[b]ตูม[/b] เสียงน้ำดังขึ้นมาอีกครั้งเมื่อยูอิจิตัดสินใจกระโดดลงไปดึงตัวคนรักให้ขึ้นมาจากน้ำ
"เดี๋ยวนี้ซักดื้อใหญ่แล้วนะพีจัง" ยูอิจิหยิบผ้าขุนหนูที่เตรียมเอาไว้มาคลุมตัวคนรัก ก่อนจะอุ้มเอาร่างบางไว้อีกครั้ง
"นาย.....ปล่อยชั้นลงนะ...." มือเล็กทุบลงไปที่อกเเกร็งอย่างจัง แต่ยูอิจิเพียงแค่มองมาหาเท่านั้น
"พูดไม่เพราะด้วย...." ทันทีที่ยูอิจิพูดจบคนหน้าหวานก็หยุดดิ้น แต่ความน้อยใจมันกลับเข้ามาแทนที่
"ก็ไม่ได้น่ารักนิ.........ไม่มีอะไรดีซักอย่าง..........แล้วนายจะมายุ่งทำไมเล่า...........ก็ไล่กันแล้วนิ
ปล่อยชั้นลงตรงนี้ก็ได้ไม่เห็นต้องมาช่วยกันเลย................เป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้นเองไม่ใช่หรอ"
"เห็นยู......เป็นแค่คนรู้จักหรอ.........พีจัง"
คนร่างสูงทวนคำพูดอีกครั้ง ยามะพีไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ผลักตัวยูอิจิออกไปจากตัวเองเท่านั้น
อ้อมกอดที่ยูไม่ได้รัก..............เราไม่ต้องการ
"จะหนีไปไหน...................ไปหาไอ้หน้าจืดนั่นหรอไง............" ยูอิจิดึงข้อมือเล็กเอาไว้ไม่ให้หนีออกไปจากห้อง
"ไม่เกี่ยวกับนาย ชั้นจะไปไหนก็เรื่องของชั้น นายมันก็แค่คนรู้จักเท่านั้น"
ร่างบางจ้องหน้ายูอิจิพร้อมตอบกลับไป ไม่อยากอยู่แล้ว ยิ่งนานไปยูก็ยิ่งดุ อยู่ๆเมื่อกี้ก็ยังมาไล่กันอีก
"ปล่อยชั้นนะ...............ไอ้คน...@#@$@#%#^%" ยูอิจิจับเเขนคนรักเอาไว้แน่น ก่อนจะเหวี่ยงขึ้นเตียง แล้วตามขึ้นค่อมในทันที
"รู้จักกันแบบไหนล่ะ แบบเมื่อกี้หรือเปล่า แค่ได้คุยกันก็หอมแก้มได้แล้ว"ผ้าขุนหนูที่คลุมตัวเอาไว้ถูกเหวี่ยงไปพร้อมกับคำพูดของคนร่างสูง
"ถ้างั้น ยู คงได้มากกว่านั้นสิ........!!!!" เสื้อเชิตตัวเล็กถูกกระซากออกไป เรียวปากบางถูกปิดไม่ให้พูดอะไรทั้งสิ้น
ข้อมือทั้งสองถูกรวบไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ริมฝีปากหนาไล้ลงมาที่คองามระหง ร่างบางได้แต่กลั่นน้ำตาของตัวเองเอาไว้
"อะ.....อือ...." ร่างบางครางออกมา ....มือใหญ่เริ่มวนเวียนอยู่แถวเอวบาง
"ปะ....ปล่อยชั้น.............."รู้ว่าคำขอร้องเค้ามันคงไม่ได้ผล กับยูอิจิคนนี้หรอก แค่ถ้ามันไม่ใช่ความรักเหมือนก่อน....เค้าไม่ต้องการ
"อะ......อ๊ะ" มือใหญ่ของยูอิจิล้วงลงไปใต้เข็มขัดร่างบางก่อนจะกอบกุมส่วนนั้นเอาไว้
"ไอ้เจ้านี่มันตอบรับดีนิ...." ยูอิจิพูดออกไปพร้อมกับถอดกางเกงยืนของร่างบาง ไม่นาน ก็เหลือแต่ร่างกายที่เปลือยเปล่า
ผิวน้ำผึ้งสีเนียนสวย.......ลมหายใจหอบระรื่อ....ตาโตคู่นั้นกลับหลบตาของร่างสูง
"หลบทำไม....จำคนรู้จักคนนี้ไม่ได้หรอ" จับคนหน้าหวานให้หันหน้ามาหาตน .... ไม่นานน้ำตาจากคนร่างบางก็ไหลลงมาที่มือของเค้า
"............" ไม่มีคำตอบใดๆทั้งสิ้นจากคนหน้าหวาน..............เรารักยูนะ.........แต่เราไม่รู้ว่าตอนนี้ยูกำลังคิดว่าเราเป็นอะไร
สิ่งของ...........คนบำเรอ...............หรือคนที่ไม่มีชีวิตจิตใจ
"อะ.....อา"ครางออกมาอีกครั้งเมื่อยูอิจิกดจูบลงที่ติ่งไตสีชมพู เมื่อใหญ่เอื้อมลงไปเคล้าคลึงส่วนอ่อนไหวของร่างบาง
"จำไม่ได้หรือไงว่ายูเป็นอะไร งั้นยูจะทวนความจำให้เอง......ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันเลยดีมั้ย"
แก้มป่องถูกคนร่างสูงหอมอย่างแรงทั้งสองข้าง.......เมื่อกี้ไอ้หน้าจืดที่ไหนมันทำรอยเอาไว้ ต้องลบมันออกให้หมด!!
"อืม......อา"มือใหญ่เคล้าคลึงส่วนอ่อนไหวจนมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้น....ไม่นานร่างบางก็ปลดปล่อยของเหลวใส่มือร่างสูง
"ไม่น่าเชื่อแค่คนรู้จักกัน ทำไมถึงตอบรับเร็วขนาดนี้นะ พีจัง~~" พูดออกไปพร้อมกับพลิกตัวคนร่างบางให้หันหลัง
ใบหน้าหวานซุกลงไปที่หมอน.........ไม่อยากให้ยูเป็นอย่างนี้เลย.........ยูคนก่อนหายไปไหนแล้ว..........
"อะ.....อ๊ะ" คนหน้าหวานครางออกไปพร้อมกับกำหมอนเอาไว้แน่น เมื่อรู้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาอยู่ที่ช่องเเคบของตน
"อะ...ชั้น..................เจ็บ" นิ้วทั้งสาม เข้าไปอยู่ในช่องแคบจนครบ ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมันขึ้นลงอย่างรุนแรง
"อะ.......อ๊ะ...........อ๊า" ยามะพีครางออกมาเมื่อยูอิจิเริ่มรุนแรงกับช่องแคบนั้นยิ่งขึ้น
"อะไรกัน.........แค่นี้ก็ครางไม่เป็นท่าซะแล้ว" ร่างสูงจับคนหน้าหวานพลิกตัวให้หันหน้ามาหาตน .....บีบคางบังคับให้หันมามองหน้าตน
"จำได้หรือยังว่าคนรู้จักนาย............พีจัง คือใคร" ปาดน้ำตาให้คนหน้าหวานอย่างเบามือ....มีเพียงแต่เสียงสะอื้นกลับมาให้เค้าได้ยินเพียงเท่านั้น
"ก็ได้งั้นชั้น ยูอิจิคนนี้จะบอกนายเอง"
"อะ...............อ๊า..........." ร่างสูงจับแขนเล็กทั้งสองข้างเอาไว้......ยัดเยียดความใหญ่โตของตนเข้าไปในตัวร่างบางอย่างรุนแรง และเร่าร้อน
"อะ..................อ๊ะ..............."แขนเล็กถูกล็อกไว้ไม่ให้ขยับไปไหน........หลังส่ายรับจังหวะความร้อนแรงของยูอิจิเอาไว้ ทั้งถอนเข้าและออก แรงและเร็วในเวลาเดียวกัน
"อะ..................ฮือ.......อือ.........."ร่างบางหอบหายใจแทบไม่ทัน เมื่อยูอิจิขึ้นมาจุมพิตเค้าเอาไว้ อยากที่จะปลดปล่อยเต็มที แต่ยูอิจิดันหยุดการกระทำนั้น
"พีจัง คนตรงหน้านาย เค้าเป็นใคร ชื่ออะไร ถ้าขื่นยังเงียบอีกยูจะทรมาณอย่างนี้........." อึดอัดใช่มั้ย.........รู้สึกอยากจะปลดปล่อยล่ะสิ .........ยูก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน
"แล้วคนตรงหน้านายล่ะ..........เค้าเป็นใคร เป็นคนที่ถูกนายไล่มาไม่ใช่หรอ......เป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีชีวิตจิตใจ
เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของนาย.......เป็นแค่ที่เคยได้ชื่อว่าเคยรักก็เท่านั้น..............[b]เรารักยูนะ[/b]
ถึงยูจะไล่เรา..........ถึงยูจะไม่รักเรา................เราก็ยอมถ้ามันทำให้ยูหายโกรธ......มันทำให้ยูมีความสุข"
ยามะพีตอบกลับไปทั้งน้ำตา หายใจติดๆขัดๆ อยากจะปลดปล่อยเต็มที่ ส่วนสำคัญของยูอิจิก็ยังค้างคาอยู่ในช่องทางนั้นอีก
"พีจัง................อืม............"ริมฝีปากหนาประกบจูบลงไปที่ปากอวบอิ่มอีกครั้ง สัมผัสที่อ่อนโยน เหมือนเป็นการออดอ้อนคนรัก
ก่อนที่ช่วงล่างจะค่อยๆขยับขึ้นลงตามความต้องการของร่างบาง
"อ๊า.................อา"ไม่นานทั้งสองก็ปลดปล่อย ร่างบางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เลือดสีแดงไหลออกมาเต็มเตียงนอน
ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้คนร่างสูง แต่กลับถูกยูอิจิอุ้มขึ้นพาไปยัง...
[b]ซู!!!![/b]
น้ำจากฝักบัวไหล่ลงมากระทบร่างทั้งสอง ก่อนที่ยูอิจิจะจับตัวคนรักให้ไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเล็ก
"เมื่อกี้เล่นน้ำทะเลสนุกมั้ย...พีจัง..."ถามไปพร้อมกับบีบเเชมพูสระผมให้ยามะพี...คนหน้าหวานได้เเต่นั่งเงียบไม่ยอมตอบอะไร
"แผลที่มือก็ยังไม่หาย"จับแขนผลิกขึ้นมาเกะผ้าผันแผลออกพร้อมกับกระตุกแรงๆที่พลาเตอร์แปะเเผล
"โอ๊ย...เจ็บนะ!!!" ร่างบางร้องออกมาพร้อมกับตีไหล่ยูอิจิ
"นึกว่าจะไม่พูดซะแล้วนิ เห็นนั่งเป็นใบ้อยู่" ถูกสบู่ให้ยามะพีสบายใจเฉิบชอบจริงๆได้แกล้งคนหน้าหวานเนี่ย
"เมื่อกี้เรา....พูดไปแล้ว...รอยูพูดต่างหาก"มองตาค้อนใส่ยูอิจิแต่ก็ต้องหลบตากลับมาเมื่อยูอิจิดันจ้องหน้าเค้าด้วยความสงสัย
"เมื่อกี้? พีจังพูดอะไรน้า~ ยูไม่ทันฟัง"นั่งมองคนรักตาแป๋ว......เมื่อกี้ยูไม่ได้ยินจริงๆ ไอ้ที่บอกว่ารักอ่ะ....
"ถึงยูจะไม่รักเรา.....อืม...." คำพูดหายไปพร้อมกับการจุมพิตจากร่างสูง
"ไม่ใช่ประโยคนี้....แล้วอีกอย่างยูก็รักเด็กดื้อคนนี้ที่สุดแล้ว" ถอนริมฝีปากออกมาพร้อมกับปากห้อยๆนั้น คนหน้าหวานหน้าแดงเเจ๋...หัวใจแต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว
"ถึงยู่จะไล่....ฮะ"อีกครั้งที่ร่างบางต้องครางออกมาเมื่อยูอิจิก้มลงไปกัดติ่งไตสีชมพูของเค้า...ใช้ลิ้นลาก วนเวียนอยู่นาน
"ยูขอโทษ แต่ที่ทำไปก็เพราะว่า หึง รู้มั้ยครับ ทีหลังถ้ายูไล่พีจังอีก........พีจังฆ่ายูให้ตายไปเลยก็ได้
.....ชีวิตของยูเป็นของพีจังคนเดียว พีจังจะทำยังไงกับยูก็ได้
...........แต่ถ้าครั้งนี้พีจังยังพูดผิดอีก.........ยูจะทำยังไงดีน้าาาาา.............ตรงไหนดีเอ่ย......"เงยหน้าขึ้นมาได้ก็เห็นคนหน้าหวานร้องไห้น้ำตาคลอซะแล้ว
"ยู...........ฮือ อือ" เรียกคนรักพร้อมกับชี้ไปที่ฝักบัว
"พีจัง อย่าร้องไห้นะ ไม่พูดก็ไม่พูด ยูไม่แกล้งแล้ว......หยุดร้องไห้ก่อนเร็ว" ยิ่งยูอิจิเช็ดน้ำตาให้ยามะพีก็ยิ่งร้องให้เข้าไปใหญ่
"เราแสบตาอ่ะ ยู แชมพู ...........แชมพู......... เข้าตาเรา"คนหน้าหวานปฎิเสธขึ้นมาเมื่อรู้ว่ายูอิจิกำลังเข้าใจผิด...มองดูท่าทางเปิ้นๆของคนรักก็อดขำไม่ได้
"ขำอะไร พีจัง" ล้างตัวออกให้หมดทั้งยามะพีและตัวเอง เดินไปหยิบชุดคลุมมาแต่ไม่ยอมยื่นให้ร่างบาง
ยามะพีเอื้อมมือไปยูอิจิก็ยกเสื้อคลุมให้สูงขึ้นอีก .... จะให้ใส่ชุดวันเกิดอย่างงี้แหละน่ารักดี
"ยูอย่าแกล้งกันสิ... เรายืนไม่ไหวนะ.....!!! " ค่อยๆ ลุกขึ้นมาแต่ก็ต้องชีดที่ปาก เจ็บระบบช่วงล่างไปหมดแล้วเนี่ย
"ไม่ได้แกล้งซะหน่อย ยูอยากได้ยินคำนั้นก่อน....พูดให้ยูพีจังอีกครั้งนะพีจัง"หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาไว้เป็นตัวประกัน
ไอเย็นจากด้านนอก เข้ามาในห้องน้ำ กระทบผิวสีน้ำผึงที่ยังมีละอองน้ำเกาะอยู่ แต่ทำไมเค้าไม่รู้สึกหนาวเลยนะ ...ทั้งที่กำลังเปลือยเปล่าอยู่...
แค่รู้ว่ามียูอิจิอยู่ข้างๆก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแล้ว ยิ่งเห็นสายตาของยูอิจิที่จ้องมองอยู่ในตอนนี้ มันยิ่งทำให้หัวใจเค้าเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก
"รัก.........รักยูนะฮะ"
ฟอด~~~
"ชื่นใจจังเรย...." ทันทีที่ร่างสูงพูดจูบ ยูอิจิก็ขโมยหอมแก้มแดงไปฟอดใหญ่ ใส่เสื้อคลุมให้คนรักเรียบร้อย ก่อนจะพามานั่งทำแผลบนเตียง
" เจ็บมั้ยพีจัง" เช็ดแผลให้ตามที่โคกิสอนอย่างเบามือที่สุด โดยมือคนรักนั่งอยู่บนตักในอ้อมกอดของเค้า
ร่างบางส่ายหน้า พร้อมกับขยับศรีษะตัวเอง ลงบน อกกว้างนั้น
"ยู เราไปนอนนับดาวข้างล่างได้มั้ย" ร่างบางช้อนตาขึ้นไปอ้อนยูอิจิ
"ข้างล่างมันหนาวนะลมแรงด้วย คงลงไปไม่ได้หรอกพีจัง....แต่ถ้าแค่ลงไปนั่งเล่นเเปบเดียวก็ได้ครับ.."
ยูอิจิเอาผ้าเช็ดผมให้ร่างบาง ออกแรงขยี้ผมเบาๆ ยามะพีเพียงแต่มองกลับมาด้วยแววตาเศร้าๆ แค่นี้ยูก็ใจอ่อนแล้ว
"งั้นยู อุ้มเราลงไปนะ....." คล้องคอยูอิจิแกมบังคับ ร่างสูงเอียงแก้มให้นิดนึง ยามะพีจึงยอมหอมลงไปที่แก้มอุ่นนั้น
แค่นี้ก็ได้ลงไปนั่งเล่นข้างล่างสมใจแล้ว
"ยู นับดาวแข่งกันนะ" เขย่าแขนคนรัก ให้มาแข่งนับดาวกับตน... ดูท่ายูอิจิจะมองแค่หน้าคนนับดาวมากกว่า
.........ไว้พรุ่งนี้ค่อยบอกดีกว่า..........
"ก็ได้ ถ้ายูนับได้เยอะกว่าห้ามโกรธกันนะพีจัง" หยิบเสื้ออีกตัวที่เตรียมลงมาคลุมตัวร่างบางเอาไว้ก่อนจะแข่งกันนอนนับดาว
...................1
...........................2
.................................3
...........................................................z_Z z_Z
"พีจัง หนาวมากแล้ว ขึ้นห้องกันเหอะ เลิกนับได้แล้ว" หันมาเรียกคนหน้าหวาน แต่.....หลับปุ๋ยไปแล้ว ยิ้มหวานอีกด้วย สงสัยคงฝันดีสิท่า
ค่อยๆอุ้มตัวคนรักออกไปจากชายทะแล แล้วจึงขึ้นไปบนห้อง.....หลับลึกจริงๆแฟนเรา....หรือว่าเพลีย
------- เช้าวันรุ่งขึ้น
"ยู......ยู" ยามะพีลืมตาขึ้นมาไม่เห็นคนรัก ก็รีบลุกขึ้นมาตามหาจนทั่วห้อง
มีแค่การ์ดใบเดียว กับกล่อง ใบใหญ่อีกกล่องนึงวางไว้บนโต๊ะเท่านั้น
[b]แต่งตัวให้สวยนะครับ ยูจะรออยู่ข้างล่าง[/b]
To......Be Con PasT EnD...................................End
edit @ 31 May 2009 12:58:46 by KaPoK
