Fiction : ดื้อนัก สุดที่รักของผม
Cast: YuiChi x YaMaPeE
Author : ^o^_KaPoK_^o^
Chapter:13
"ยู ~..."ยามะพีเรียกคนรัก ก่อนจะเปิดประตูเข้ามา นั่งลงข้างๆ คนในรถที่จ้องมองตน ตาค้าง.........
" ยู...อย่ามองเราอย่างนั้นสิ" เสื้อตัวนี้ใส่แล้วคงดูตลกแน่เลย...สีชมพู พอดีตัว กับกางเกงขาสั้นสีขาว
ก็เราเห็นมันอยู่ในกล่องของขวัญนี่นา...แล้วทำไมยูต้องมองเราตาเป็นมันแบบนี้ด้วย.........เห็นแล้วมันเขินอ่ะ......
"ยู........." ยามะพีเรียกคนรักอีกครั้ง แล้วเอามือไปปิดตาคนจมูกโตเอาไว้.....ไม่ให้มองแล้ว ตาเยิ้มขนาดนั้น..........
" มองคนรักตัวเองผิดด้วยหรอ...พีจัง~~"
ยูอิจิเเกะมือเล็กที่ปิดตาตัวเองออกมาหอมลงไปหอดใหญ่ ทำเอาคนหน้าหวานแก้มแดงระเรื่อขึ้นมา
"แผลใกล้หายแล้วนะ.........ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า" ร่างสูงจูบเบาๆลงไปที่รอยถลอกนั้น
ก่อนจะหันมาลูบๆคลำนิ้วของยามะพี
ว่าไปก็ประมาณนิ้วก้อยเราเอง............
"มียูคอยดูแล แผลเราก็หายเร็ว......แต่เราเจ็บที่อื่นมากกว่า....ตอนนี้ยังไม่หายเลยด้วย"
ยามะพีรีบดึงมือตัวเองคืนมา......ส่งยิ้มเศร้าแล้วช้อนตาไปอ้อนคนรัก.......ก่อนจะขยิบตัวเข้าไปใกล้ยูอิจิ
เอียงศีรษะพิงไหล่ร่างสูง........ที่กำลังนั่ง งง อยู่ ............
ได้เวลาเอาคืนโคอาล่าจอมหื่น!!!!
"เมื่อวานยู รุนแรงกับเรา .......สงสัยว่า เราคงมีอะไรกับยูไม่ได้อีกเป็นอาทิตย์เลยด้วย"
ร่างบางพูดจบก็รีบซุกลงที่อกอุ่นของยูอิจิ....ตัวสั่นเล็กน้อย
...เพราะขำกับท่าทางเอ๋อๆ ของยูอิจิ....ก็มันตลกอ่ะ ดูดินั่งหน้าจ๋อย...ปากห้อยยิ่งกว่าเดิมซะอีก
"หายเร็วกว่านั้น หน่อยไม่ได้หรอ....พีจัง" รู้ว่ากำลังถูกคนตัวเล็กแกล้งอยู่
แต่คราวนี้ยูอิจิจะยอมเป็นฝ่ายโดนคนรักแกล้งมั่งแล้วแหละ
...เห็นพีจังหัวเราะยูก็มีความสุข......พร้อมกับความทุกข์เลยด้วย
......ง่า จะไม่ได้แอ้มปลาทอง ตั้งหลายวัน ไม่ยอมอ่ะ......
"เราเจ็บจนเดินไม่ไหวเลยนะยู อาทิตย์นึงคงเร็วที่สุดแล้ว.....ยูไม่เชื่อเราหรอ"
ร่างบางทำหน้าเศร้ายิ่งกว่าเดิมซะอีก.........สงสัยยูคงกำลังเชื่ออยู่แน่เลย
หน้ายูตอนนี้......จ๋อยสุดๆไปแล้ว.......แกล้งยูอีกดีกว่า....ชอบแกล้งเราดีนัก
"งั้นวันนี้พีจัง คงเดินไม่ไหว" ร่างสูงดับเครื่องรถ ก่อนจะหันมาทำท่าเป็นห่วงคนรัก
........เมื่อกี้ยังเห็นวิ่งลงมาชัดๆ ........ยูเชื่อก็บ้าแล้ว........
" อีกอาทิตย์นึงคงจะหาย" ยูอิจิทวนอีกครั้ง แล้วดึงกุญแจรถออกมากำเอาไว้
หันไปคว้ามือถือ...เหมือนกำลังนัดอะไรซักอย่าง
คนร่างบางขยับเข้าไปนั่งตักยูอิจิ .......คุยอะไรอ่ะ......นัดประชุมหรอ ไอ้ที่ว่าจะโกหกต่อหนะลืมไปหมดแล้ว
เมื่อเห็นท่าทางวุ่นๆของยูอิจิ......ยูนัดอะไรอ่ะ......
"วันนี้ยูมีนัดกับลูกค้ารายใหญ่ด้วย งั้นรอให้หายก่อนแล้วกัน ค่อยหาเวลาไปเที่ยวกันใหม่"
ยูอิจิอุ้มคนรักให้ออกมาจากรถ ยังก้าวออกมาได้ไม่เท่าไหร่ คนหน้าหวานก็ร้องโวยวายขึ้นมา
"ไม่เอาอ่ะ ยูใจร้าย......พาเราไปเที่ยวหน่อยก็ไม่ได้.....ปล่อยนะ.....ปล่อยเซ่...........ปล่อยเรา......ยู"
ยูอิจิกอดยามะพีเอาไว้แน่น ก็คนในอ้อมกอดเล่นดิ้นไม่หยุดเลยนี่สิ.......
ไม่ไหวแล้ว....จุกหมดแล้ว....หมัดหนักจังตัวแค่นี้
"เราไปเที่ยวคนเดียวก็ได้......."
ร่างบางดิ้นลงมาจากอ้อมกอดยูอิจิได้ก็รีบก้มหน้าก้มตาเดินออกไป........ใจร้าย.....
ไปเองก็ได้ไม่ง้อหรอก.........จะไปประชุมที่ไหนก็ไปเลย..........งานมันสำคัญกว่าเราอยู่แล้วนิ!!!
"อ้าว......พีจัง ไหนบอกว่าเดินไม่ไหวไง..." ยูอิจิยิ้มบางๆขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางดื้อปนน่ารักของยามะพี
ก่อนจะรีบเดินเข้าไปขวางไว้.......
ใครเค้าจะกล้าปล่อยให้ไปคนเดียวน่ารักขนาดนั้น โดนใครจับไปจะทำไง...
"ยู ถอยไปเลยนะ จะไปประชุมก็ไปเลย........ไม่ต้องสนใจ......เราเลยก็ได้"
ยามะพีมองค้อนใส่ยูอิจิ........แล้วหันกลับมานั่งกอดเข่าอยู่ที่ฟุตบาท
"พีจัง.....ลุกขึ้นมาก่อนเร็ว เปลื้อนหมดแล้ว" ดึงแขนคนรักให้ลุกขึ้นมา แต่กลับถูกยามะพีกลับสบัดมือออก
ไม่ไป.......จะไปเที่ยว.......ยูจะไปไหนก็ตามใจเลย.......
"อยากไปเที่ยวหรอ..."ร่างสูงนั่งลงข้างๆ คนหน้าหวาน มือใหญ่เอื้อมไปโอบเอวเล็กให้เข้ามาชิดกับตนมากขึ้น
".................." จะถามเราทำไม........จะพาไปงั้นหรอ.........ไม่ต้องมาแกล้งหลอกให้เราดีใจเลย....ไอ้คนใจร้าย
"ยูพาไปก็ได้......แต่มันต้องมีค่าผ่านทางกันนิดหน่อย.......พีจังจะไปมั้ย"
ยูอิจิถามยามะพีออกไป ก่อนจะเอียงแก้มไปใกล้ๆจมูกของร่างบาง........ขอเก็บค่าผ่านทางก่อน......
ฟอด ~~~ ยามะพียอมหอมแก้มยูอิจิโดยดี แต่ร่างสูงก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน
"ข้างเดียวก็แค่ ค่าผ่านทางขาไปเอง .....แล้วขากลับล่ะ พีจัง"
ยูอิจิเอียงแก้มอีกข้างไปให้คนรัก
แต่ยามะพีไม่ยอมหอมแก้มซะแล้ว........ไม่หอมแล้วโคอาล่าขี้แกล้ง.......
"เรากลับTaxi เองก็ได้..............จะพาเราไปได้หรือยังอ่ะ" ร่างบางนั่งทำแก้มป่อง พยายามแกะแขนยูอิจิที่เอวตัวเอง
แกะเท่าไหร่มันก็แกะไม่ออก.........หมีอะไรเนี่ย........กอดไม่ปล่อยเลย
ฟอด....!!!!!!แก้มป่องถูกคนตรงหน้าขโมยหอมไปฟอดใหญ่ >ชื่นจาย~~~จังเลย<
ก่อนที่คนตัวเล็กจะถูกอุ้มให้กลับเข้ามานั่งในรถตามเดิม
"คาดเข็มขัดด้วยครับ ผมนากามารุ ยูอิจิ กำลังจะพา คุณหนูโทโมฮิสะ ยามาซิตะไปเที่ยวเดี๋ยวนี้"
ยูอิจิขับรถพาคนรักออกมาจากโรงแรมได้ครู่ใหญ่ ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าห้างชื่อดังย่านโอกินาว่า
*-* O_< *-* o_O *-* ^O^ *-* O_!!*-* z_Z *-* ^_^ *-*
"ยู จะพาเราไปไหนอ่ะ" ยามะพีถามขึ้นมาเมื่อเห็นยูอิจิกดลิฟท์พาขึ้นไปยังชั้นบน
"ไปหาคนสำคัญของพีจัง"ยูอิจิตอบกลับไปเมื่อพาคนรักมาถึงห้องที่เค้าได้นัดคนในห้องเอาไว้
"ไม่ว่าพีจังจะตัดสินใจอะไร
ยูอยากให้พีจังรู้ไว้อย่างนึง ที่ยูทำไปทั้งหมดก็เพราะว่า ยูรักพีจัง
ที่เหลือก็แล้วแต่พีจังจะตัดสินใจนะ"
ยูอิจิส่งคนหน้าหวานได้เพียงแค่หน้าห้อง ก่อนทั้งคู่จะถูกพนักงานในห้างดึงตัวออกไป
"ยู.........ยู............ยู...."ยามะพีรีบตะโกนเรียกคนรัก เมื่อรู้สึกเหมือนว่าตนกำลังถูกขังอยู่ในห้อง
"ทำไมต้องล็อกประตูด้วย..........เปิดเเซ่...............ปล่อยชั้นน้า..........."
เคาะประตูเท่าไหร่ ทำยังไงประตูก็ไม่ยอมเปิดออกซักที จนมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"พี........โทโมะจัง" เสียงเรียกคุ้นหูจากคนที่นั่งอยู่ในห้องดังขึ้น
คนร่างบางหันกลับไปหาต้นเสียง แล้วจึงวิ่งโผเข้ากอดคนทั้งคู่ไว้แน่น
"พ่อฮะ.....แม่ฮะ"ยามะพีพูดออกไปทั้งน้ำตา.......นางยามาซิตะคนสวย ลูบผมลูกชายตัวเอง
ก่อนจะดึงยามะพีให้ลุกนั่งที่เก้าอี้
"อะ.......แฮม.......เรื่องใช้หนี้ให้บริษัทไปถึงไหนแล้ว" นายยามาซิตะสุดหล่อถามขึ้นมา
"ยูอิจิ ยกเลิกให้หมดแล้วฮะ" ยามะพีตอบกลับไปตามความจริง........คุณพ่อยังดุไม่เปลื่ยนเลยอ่ะ........
"เมื่อไหร่จะกลับบ้าน งานที่บริษัทก็มี มัวทำอะไรอยู่" เมื่อกี้เห็นตะโกนลั่นขนาดนั้น ดูท่าลูกชายเราคงรักเจ้านั่นไปแล้วมั่ง
"เอ่อ..........คือ...............ผมขอโทษฮะ แต่ผมคงกลับไปด้วยไม่ได้"
"เพราะอะไรถึงกลับไปไม่ได้ แกรู้มั้ยตอนนี้บริษัทเรา ถูก นากามารุ มันยึดไปแล้ว"
นายยามาซิตะทุบโต๊ะดังลั่น.............ต้องแกล้งทำดุหน่อย ..........เห็นยูอิจิบอกว่า ยามะพียังไม่รู้เรื่องบริษัทถูกยุบ
จะบอกว่ายุบมันก็ไม่ถูก ก็แค่โอนไปอยู่ในนาม นากามารุ เท่านั้นเอง..........
"ผมรักยูอิจิครับ แล้วที่บริษัทถูกยุบ ก็เพราะยูเค้าไม่อยากให้บริษัทเราล้มลาย
เค้าก็เลยโอนมาเป็นชื่อตัวเองแทน.........ยูทำเพื่อช่วยผม" วันนั้นเห็นยูยุ่งๆ ทั้งวัน เหมือนมีเรื่องกลุ่มใจ
เราเองก็อยากเข้าไปปลอบ.........แต่ไม่กล้า ก็ยังไม่รักกันนิ
พอเดินไปเห็นเอกสารบนโต๊ะ เขียนว่า ยามาซิตะกรุ๊ป เราก็เลยหยิบขึ้นมาอ่าน
ไม่งั้นเราคงเข้าใจยูผิดไปแล้ว............
"แกรู้เรื่องนี้" นายยามาซิตะถามออกไป ร่างบางค่อยๆพยักหน้ารับ
"งั้นก็ดี พ่อจะได้ไม่ต้องกังวล เห็นเจ้ายูอิจินั่นบอกว่าไม่กล้าพูดเรื่องนี้
เอาเป็นว่า แกเข้าใจยูอิจิแล้วกัน.........." ดูท่าบริษัทเราคงได้รวมกับนากามารุแน่ๆ
"มาหรือยัง........ถ้ามาแล้วเรียกเข้ามาด้วย" นายยามาซิตะ กระซิบบอกพนักงานให้ไปเปิดประตูเรียกอีกคนให้เข้ามาในห้อง
ส่วนยูอิจิ พอรู้ว่าจะได้เข้าไปในห้องนั้น ก็รีบเก็บกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่ง ที่เค้าเพิ่งไปซื้อมาเมื่อครู่ใส่ลงไปในเสื้อสูท
...........เพราะไม่อยากให้คนตาโตเห็นหนะสิ......มันต้องเซอไพร์กันหน่อย
"สวัสดี ครับ" ยูอิจิโค้งคำนับให้ผู้เป็นพ่อและแม่ยามะพี ก่อนจะนั่งลงข้างๆคนรัก
"ชั้นก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากหรอกนะ แต่พอชั้นเห็นลูกชายชั้นก็อดตกใจไม่ได้
ดูเหมือนจะผอมลงไป.........ตาซ้ำเหมือนคนร้องไห้บ่อย......ฝ่ามือยังมีแผลถลอกอีก
นายดูแลลูกชั้นยังไง.........ชั้นไม่น่าไว้ใจนายเลย" นางยามาซิตะสุดสวยกล่าวออกไป
"ผมขอโทษครับที่ดูแลยามะพีได้ไม่ดีพอ แต่จากนี้ไปผมขอสัญญาว่าจะดูแลเค้าอย่างดีที่สุด
จะไม่ทำให้เค้าเสียใจ......กรุณาด้วยเถอะครับ........ให้ผมดูเเลคนที่ผมรักมากที่สุดต่อไปด้วย"
ยูอิจิพูดจบ แล้วจึงลุกขึ้นมาโค้งคำนับให้ผู้เป็นพ่อและเเม่(ในอนาคต)
"เรื่องแบบนี้ ชั้นก็ตัดสินใจไม่ได้หรอก ถามคนที่จะไปอยู่ด้วยดีกว่า"
มองไปหาลูกชายตัวเอง........เพื่อให้เจ้าตัวตอบคำขอนั้น
"ผมมีความสุขที่เค้าอยู่กับยูฮะ พ่อแม่ .......ยูตามใจผม........คอยดูแลเอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี
ถึงแม้ยูจะแกล้งผมเยอะไปหน่อย........แต่ผมก็เชื่อว่าเค้าจะเป็นคนที่ดูแลผมได้อย่างดีที่สุด
พ่อเเม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะ" ยามะพีบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปจนหมด
ยูอิจิได้แต่ยืนเก้กัง ทำอะไรไม่ถูก.........ก็มันปลื้มอ่ะ นานๆที พีจังจะพูดซึ้งๆให้ฟัง......
"พ่อว่าเรากลับกันดีกว่าแม่........อยู่ตรงนี้นานเดี๋ยวมดกัดเอา"
นายยามาซิตะสุดหล่อ สกิดภรรยาของตนให้เดินออกไปนอกห้อง
ก็ลูกชายเค้าเล่นกอดคอหอมแก้มคนรักต่อหน้าเลยนิ......ไม่อยากอยู่เป็น ก้างขวางคอหรอก!!.....
*-* O_< *-* o_O *-* ^O^ *-* O_!!*-* z_Z *-* ^_^ *-*
ร้านอาหาร
"พีจัง......" ยูอิจิเรียกคนรักที่กำลังนั่งกินซูซิอย่างอร่อย
จะให้เลยดีไหมน้า........หรือรอ บรรยากาศโรเมนติก อีกหน่อยดีกว่ามั้ย
"อะ....ยู เราให้" ยามะพีคีบซุซิกุ้งที่ถูกหันเป็นรูปหัวใจมาวางไว้ให้ยูอิจิ
.............ทำไมยูดูแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วอ่ะ
"ยูก็มีอะไรจะให้พีจังเหมือนกันนะ......" .......ร่างสูงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง กำกล่องเล็กๆไว้แน่น
ขอกลางร้านอาหารนี่เเหละ.......ไม่ต้องรอบรรยากาศดีกว่า
"อะไรหรอ...ยู? " คนตาโตรีบเลื่อนเก้าอี้มานั่งใกล้ยูอิจิ.....ยูมีของขวัญเดทด้วยหรอ.......อยากรู้ๆ ยูจะให้อะไรเรา...
สายตาจ้องมองไปทั่วโต๊ะที่ยูอิจินั่งอยู่..........กล่องซักใบก็ไม่มี........ไหนอ่ะ.........ของขวัญ
"ยู.........ไหนอ่ะของที่จะให้.......ไม่เห็นมีเลย........ไอ้คนใจร้ายชอบแกล้งเราอยู่เรื่อย"
ร่างบางลากเก้าอี้กลับไปนั่งตามเดิม.....แถมยังมองค้อนทำแก้มป่องมาให้อีกต่างหาก.....
.........................มันน่าจับมากอดซะให้เข็ดนักเชี่ยว!!!
"ยูให้พีจังไปนานแล้ว..........จำไม่ได้หรอ......เด็กดื้อ" ดูไปตอนพีจังเขินก็น่ารักไปอีกแบบเหมือนกันนะ
ยังไม่ให้ตอนนี้ดีกว่า.......บรรยากาศไม่เหมาะ........แล้วเราเองก็ยังไม่รู้จะพูดว่าอะไรด้วย
ถอยมาตั้งหลักก่อนดีกว่า.......
"อะไรอ่ะ ยู.......มือถือหรอ.........เราขว้างทิ้งไปให้แล้วไง" ไม่ต้องมาแกล้งเลย ชอบหลอกกันอยู่เรื่อย
"ไม่ใช่........แล้วเดี๋ยวยูค่อยพาไปซื้อเครื่องใหม่นะ.......ให้พีจังเป็นคนเลือกเองเลยดีไหม"
ยูอิจิพูดจบร่างบางเพียงแค่พยักหน้ารับ
"ของขวัญหนะไม่มีหรอกพีจัง.........ยูมีแค่หัวใจน้อยๆของยู ........ให้แค่พีจังคนเดียวรู้มั้ย"
ยูอิจิค่อยๆกระซิบบอกคนรักที่ยังนั่งงอนเค้าอยู่........
"ไม่ชอบหรอ..."
"ชอบฮะ........แต่ยูก็น่าจะมีของขวัญให้เราบ้างอ่ะ...........มาเดทด้วยกันทั้งที"
ยามะพีพยักหน้ารับคำของยูอิจิที่อาจดูน้ำเน่าไปนิด ก็เหอะ........ยังไงเค้าก็ยังชอบอยู่ดี
"วันนี้ยูจะเป็นโคอาล่าใจดี...........ให้พีจังขอพรได้.......แค่ขอเดียวนะ.....ห้ามบอกว่าขอให้ได้อีกข้อด้วย"
ยูอิจิหยิบทิชชูมาเช็ดริมฝีปากร่างบางที่เลอะซอสอยู่ ก่อนจะพูดออกไป
"ยังไม่ขอตอนนี้ได้ไหมยู" ร่างบางเอ่ยขอยูอิจิ พร้อมกับลุกออกไปจากร้านอาหาร.......
จะไปหาของขวัญ...............ชั้นตุ๊กตาอยู่ชั้นไหนน้า~~~~~
"อ้าว.....พีจัง......" ยูอิจิวางเงินจำนวนมากไว้บนโต๊ะก่อนจะรีบตามยามะพีออกไปเช่นกัน
..........ดู ยิ้มแก้มปลิไปแล้ว.......พีจังอยากได้อะไรน้า
เอ๋.......วิ่งเข้าร้านตุ๊กตาไปแล้ว........
*-* O_< *-* o_O *-* ^O^ *-* O_!!*-* z_Z *-* ^_^ *-*
ในร้านตุ๊กตา
"ยู เราขอพรได้หนึ่งข้อจริงๆนะ"ร่างบางหยิบตุ๊กตาตัวโน้นตัวนี้มากอดเอาไว้บ้าง
ซุกหน้าลงไปซบบ้าง..........เห็นแล้วมันช่าง ขัดตายูอิจิจริงๆ..........น่าจะเปลี่ยนเป็นหมีสวีทซะให้หมด!!!
"งั้นเราขอตัวนี้นะ........" หยิบตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล ตัวอ้วน ขึ้นมาชูให้ยูอิจิดู
"ก็น่ารักดี............จะเอาไปไว้ไหนล่ะ" ยูอิจิกัดฟันพูดพร้อมยิ้มเจื่อนๆไปให้ยามะพี
เริ่มไม่อยากให้พรเป็นจริงแล้วล่ะ.........เปลี่ยนใจตอนนี้ได้ไหม
พีจังยิ่งชอบตุ๊กตาอยู่ด้วย...........เดี๋ยวรักมันมากกว่าเราทำไง.........
"ต้องเอาไว้บนเตียงสิยู.......ตัวมันนุ่มจะตาย..........เวลากอดอุ่นดีด้วย"
โอ้พระเจ้า..........ยูอยากจะเอาหัวเขกพนัง
จะเอาไว้บนเตียง...............บนเตียงก็ต้องมีแค่สองสิ..........ตัวที่สาม ไม่เกี่ยว!!!
ตัวมันนุ่ม........กอดแล้วอุ่น...................มันอุ่นกว่าเราต้องไหนอ่ะ........
ไม่ซื้อให้แล้วของขวัญหนะ............มันเป็นตุ๊กตาที่สามชัดๆ
"พีจังโตแล้วนะ........ไม่เหมาะตุ๊กตากับหรอก"............ไม่เหมาะอย่างมาก.......มากที่สุด
"เรายังไม่โตต่างหาก........ยูยังชอบเรียกเราว่า......เด็กดื้ออยู่เลย"
ยามะพีกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่น......ค่อยๆช้อนตาแบบเศร้าๆไปหายูอิจิ
"ไปดูเสื้อผ้าตรงโน้นดีกว่าพีจัง......สวยๆทั้งนั้นเลยไม่ชอบหรอ"
ยูอิจิดึงแขนยามะพีให้ออกมาจากตุ๊กตานั้น.....ส่วนคนร่างบางก็ยังยืนเฉยอยู่
"ไหนยูบอกว่าเราขอพรได้ข้อนึงไง..........งั้นเราขอให้ยูซื้อตุ๊กตาตัวนี้นะ"
วางตุ๊กตาลงที่เดิม....ก่อนจะเดินเข้ามากอดคนร่างสูงที่ดูท่าจะเบี้ยวไม่ซื้อของให้เค้า
"พีจัง...." ยูอิจิสะกิดเรียกคนรักที่ดูท่าจะไม่ยอม ปล่อยตนง่ายๆ......
จะกอดยูอย่างนี้ จนกว่ายูจะซื้อให้เลยด้วย ไม่ใจอ่อนให้มันรู้กันไป
"ตกลง.......ยูซื้อก็ได้" ยูอิจิเเกะแขนคนร่างบางให้ออกมาจากเองตัวเอง
ก่อนจะหยิบตุ๊กตาตัวนั้นไปจ่ายเงิน.........คนร่างบางถึงกับยิ้มแก้มปลิ
..........รักยูที่สุดเลยฮะ......
"ห้ามกอดมันบ่อยกว่ายูด้วยนะ...พีจัง" ยูอิจิรอคนร่างบางพยักหน้ารับก่อน แล้วจึงยื่นตุ๊กตาไปให้
.........คืนนี้ถ้าพีจังเผลอ จะแกล้งโยนตุ๊กตาลงจากเตียงเลยคอยดู...........ไอ้ตุ๊กตาขัดขวางความสุข
........................................
................................
.................
"วันนี้เรามีความสุขมากเลย....ขอบคุณนะยู" ยามะพียิ้มให้คนรัก ที่กำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่หลังรถ
.....เราซื้อเสื้อผ้าให้ตั้งหลายชุด...ไม่เห็นพีจังจะดีใจเท่าไอ้ตุ๊กตาบ้านั่นเลย........
ยืนกอดมันอยู่ได้....น่ารักกว่ายูตรงไหน....!!!......ยูน่ากอดกว่าตั้งเยอะ
"ทำไมหรอยู.....?"
คนร่างบางถามขึ้น....เก็บของหมดทุกอย่างแล้วนี่นา....
แล้วยูแบมือให้เราทำไมอ่ะ......อยากเล่นตุ๊กตามั่งหรอ!!
"เอาไว้หลังรถสิพีจัง..."ยูอิจิชี้ไปหาตุ๊กตาหมีที่คนรักตัวเองกำลังอุ้มไว้อยู่
"ให้หมีน้อยนั่งหน้ากับเราดีกว่า....มันอยู่ข้างหลังตัวเดียวน่าสงสารนะยู"
ยามะพีทำแก้มป่องใส่ยูอิจิก่อนจะเดินเข้าไปนั่งในรถ โดยมีหมีน้อยนั่งอยู่บนตัก
"ชอบตุ๊กตาตัวนี้มากหรอพีจัง" ยูอิจิเปิดประตู เข้ามานั่งในรถได้ก็เห็นหมีตัวอ้วนนั่งอยู่บนตักคนรักแล้ว
.....คืนนี้แกไม่ได้นอนเตียงเดียวกับชั้นแน่.....ไอ้หมีขวางความสุข.....
"ชอบสิยู ...ตุ๊กตาหมีตัวแรกที่ยูให้........หน้าตาก็น่ารักเหมือนยูเลยด้วย"
ร่างบางหยิบตุ๊กตามาเทียบกับหน้ายูอิจิ....ร่างสูงเพียงแต่ยิ้มเจื่อนๆไปให้
.......มันน่ารักเหมือนเราได้ไง.............เราเป็นโคอาล่านะ....ต้องน่ารักกว่าสิ.....
"....พรุ่งนี้เราต้องกลับโตเกียวแล้ว อยากไปเที่ยวไหนต่อมั้ยพีจัง" ร่างสูงถามขึ้น
"กลับโรงแรมก็ได้ยู.....ไปนั่งเล่นที่ชายทะเลดีกว่า....." คนร่างบางตอบ
ก่อนจะเอียงตัวมาหอมแก้มคนรัก...เพื่อเป็นค่าผ่านทางขากลับ
*-* O_< *-* o_O *-* ^O^ *-* O_!!*-* z_Z *-* ^_^ *-*
NaKaMaRu Hotel Okinawa
"เมื่อยจังเลย~~~"ยูอิจิพูดจบพร้อมกับลงไปนอนหนุนตักยามะพีหน้าตาเฉย
.......อยากเล่นตุ๊กตาก็เล่นไป.....จะนอนหนุนตักอย่างงี้เเหละ
ร่างบางไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่นั่งกวาดสายตาไปรอบๆชายทะเล
"ยู....เหมือนเด็กตรงนั้นเค้ากำลังทะเลาะกันเลย"ร่างบางเขย่าเรียกคนรักที่นอนขี้เซาอยู่บนตักของตัวเอง
"คงไม่มีอะไรหรอก...พีจัง" ร่างสูงลืมตามองเด็กสองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่ ก่อนจะหลับตาลงนอนเหมือนเดิม
"เข้าไปห้ามเค้าสิยู........."ยามะพีเขย่าเรียกคนรักอีกครั้ง ก่อนจะกดตุ๊กตาใส่จมูกโตๆของยูอิจิ
.............กดให้หายใจไม่ออกไปเลย......ไอ้เจ้าของโรงแรมไม่ดี.......แขกทะเลาะกันยังไม่ไปห้ามอีก
"โอ๊ย!!!!พีจัง.....แกล้งกันอย่างนี้.....ระวังคืนนี้ยูจะเอาคืนนะ" ยูอิจิลุกขึ้นมาบีบจมูกคนหน้าหวาน
ก่อนจะเดินไปหาเด็กสองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่
"เอาคืนมานะ........บอกให้ไปเอาคืนมาไง" เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเอ่ยขึ้น
"ใครจะไปเอามาได้เล่า.....มันตกไปในทะเลแล้ว......อยากได้ก็ว่ายน้ำไปเอามาเองสิ"เด็กหนุ่มจอมเกเรพูดออกไป
"เดี๋ยว.....เกเรตั้งแต่เด็กเลยหรอเรา" ยูอิจิคว้าแขนเด็กหนุ่มไว้ไม่ไห้เดินหนีไปไหน
"ผมเปล่าซักหน่อย......พี่อย่ามายุ่งดีกว่า"เด็กหนุ่มเอ่ย
"เอาคืนมานะ.......ไอ้พี่ชายใจร้าย" เด็กสาวขยี้ตา ร้องไห้ขี้มูกโป่ง
กำลังจะเดินเข้ามาทุบตัวพี่ชายของตน แต่ยามะพีรีบดึงห้ามไว้เสียก่อน
"ผมไม่ได้เอาไปซักหน่อย.........เค้าทำตกน้ำเองต่างหาก....มันลอยไปไหนแล้วไม่รู้" เด็กชายพูดขึ้นมาบ้าง
"เอาคืนมา...........พี่ใจร้าย....."เด็กสาวยืนร้องไห้โดยมียามะพีคอยเช็ดน้ำตาให้อยู่ข้างๆ
"พี่เค้าเอาอะไรไปหรอ" ยูอิจิถามขึ้น
"ตุ๊กตา..........ตุ๊กตาเท็ดดี้พิงค์...มัน.....ตกไป....ใน....ทะเล....แล้ว..." เด็กสาวตอบกลับมา
"ตุ๊กตาอะไรหรอ ยู" ร่างบางถามขึ้นสีหน้าดูสงสัยไม่น้อย.....เท็ดดี้พิงค์.....เป็นเพื่อนกับหมีสวีทหรือเปล่าเนี่ย....
"มันเป็นตุ๊กตาที่ระลึกของโรงแรมหนะพีจัง....อย่างหมีสวีทนั่นก็ใช่
แล้วยังมีอีกหลายตัว หลายแบบด้วย......เพราะเค้าบอกกันว่า.....ตุ๊กตาหมีคล้ายกับ......
ผู้บริหารคนใหม่......" ยูอิจิพูดขึ้นมาอย่างติดๆขัดๆ......มีแต่คนบอกว่าเราคล้ายหมีทั้งนั้นเลย......
ไม่เห็นจะคล้ายตรงไหน........น่ารักกว่าตั้งเยอะ
"งั้นยู...เอาตุ๊กตาตัวใหม่มาให้เค้าได้มั้ย"ยามะพีถามขึ้น คนร่างสูงพยักหน้ารับก่อนจะพาเด็กทั้งสองไปเลือกตุ๊กตาหมีตัวใหม่
"ถูกใจตัวไหนครับ....เดี๋ยวพี่ซื้อให้นะ"ยูอิจินั่งลงถามเด็กสาวน่ารัก ส่วนยามะพีเองก็ยืนดูตุ๊กตาไปทั่วร้าน
...ตุ๊กตาหมีน่ารักทั้งนั้นเลย......แต่ตัวที่ยูให้เราน่ารักที่สุดแล้วล่ะ
"ขอ.......ตัวนี้.........ได้......มั้ย.....คะ" เด็กหญิงชี้ไปที่ตุ๊กตาของคนหน้าหวาน
"คือ........ยู" ร่างบางเขย่าแขนยูอิจิ.....เราจะพูดว่าอะไร.....มันเป็นตุ๊กตาที่ยูให้เราเลยนะ
ถ้าเราให้เค้าไป...ยูต้องโกรธเราแน่เลย.......แล้วอีกอย่างมันก็เป็นพรข้อเดียวด้วย...
ไม่ยอมอ่ะ.....หมีน้อยตัวนี้ต้องอยู่กับเรา
"ตัวอื่นนะ.....ตัวนี้พี่คงให้ไม่ได้หรอก...มันสำคัญกับพี่มากนะ"ไม่กล้ามองหน้าเด็กสาวเลย
ทำไมต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นด้วย.....ยูเองก็ยังยืนเฉยอยู่อีก...ทำไมไม่ช่วยพูดอะไรบ้างนะ
>>>>>ประกาศ ขณะนี้มีเด็กหายไป เป็นพี่น้องคู่หนึ่งอายุประมาณ 11 ขวบ ใครพบเห็นกรุณาติดต่อมาที่ห้องประชาสัมพันธ์ด่วน
เสียงเครื่องประชาสัมพันธ์ดังขึ้น
"...พี่ไม่ต้องสนใจน้องผมหรอก เค้าเป็นเด็กเอาแต่ใจ...ต้องกลับก่อนนะครับ...ขอบคุณ"
เด็กหนุ่มโค้งคำนับให้ยูอิจิและยามะพีก่อนจะดึงแขนน้องสาวตัวเองวิ่งออกมาจากร้านขายของที่ระลึก
"ดะ.....เดี๋ยว....ก่อน...."ร่างบางตะโกนเรียกเด็กทั้งสอง แล้ววิ่งตามออกมา
"พี่ให้....อย่า.....เอา...มัน....ไป...ทิ้ง...ไหนนะ...."ยามะพีพูดขึ้น....แต่ตัวเองกลับรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ซะเอง
ของขวัญชิ้นเดียวของเค้า......ถ้ามันจะทำให้คนอื่นมีความสุขได้....มันคงจะดีใช่มั้ย
ความสุขของเรา....แค่มียูอยู่ข้างๆก็พอแล้ว....ตุ๊กตามันคงไม่เหมาะกับเราหรอก.....ก็เราโตแล้วนี่นา...
หญิงสาวรับตุ๊กตานั้นมาก่อนจะโค้งคำนับเพื่อเป็นการของคุณอีกครั้ง ก่อนจะถูกพี่ชายพาไปห้องประชาสัมพันธ์
..........................................
............................
................
"ยู.....เราขอโทษนะ" คนร่างบางน้ำตาคลอ ก่อนจะหันไปกอดยูอิจิเอาไว้...
ของขวัญชิ้นแรกของเค้า........ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว.......
"สุดที่รักของยู.....ไม่เป็นไรนะ...."เอามือปาดน้ำตาที่กำลังล่วงลงมาจากตาคู่สวย
ส่วนมืออีกข้างก็ล่วงกระเป๋าหาของอะไรบางอย่าง
"จริงๆแล้ว...ยูยังเหลือของขวัญอีกชิ้นหนึ่ง....อยากได้มั้ยพีจัง"
ร้องไห้ใหญ่แล้ว.....ไม่เห็นสนใจที่เราพูดเลย.....สงสัยคงชอบตุ๊กตาจริงๆสินะ
"ไม่เป็นไรยู....พรมีแค่ครั้งเดียวใช่มั้ย....ยูไม่ต้องซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ให้เราหรอก"
คนหน้าหวานปาดน้ำตาอย่างลวกๆก่อนจะหันมายิ้มให้ยูอิจิ
"ไม่อยากได้หรอ...พีจัง....มันไม่ใช่.....อืม"
ยูอิจิกำลังจะพูดต่อ แต่คนหน้าหวานกลับปิดปากตนด้วยการจุมพิตไว้เสียก่อน...
.........แค่ได้อยู่กับยู.......
.............อ้อมกอดอุ่นๆของยู........
...............สัมผัสอันแสนอ่อนหวาน
...............แค่นี้มันก็ทำให้เรามีความสุขแล้ว.........
"อืม......อะ" ลิ้นเกี่ยวกระวัดแลกความหอมหวานกันอยู่นาน
ก่อนที่ยูอิจิจะถอนริมฝีปากออกมาแล้วอุ้มคนหน้าหวานขึ้นไปบนห้อง
"อืม....อ๊ะ...." ลิ้นร้องชื้นสัมผัสไปทั่วต้นคองามระหง....มือใหญ่ปลดเข็มขัดเส้นเล็กออกจากตัวร่างบางไปอย่างง่ายดาย
ก่อนที่เสื้อเชิ๊ตจะถูกกระตุกออกไปให้พ้นทาง.....
"ยู....."คนตาโตครางออกมาเมื่อยูอิจิหยุดการกระทำทั้งหมดนั้น....ลมหายใจอุ่นๆจ่อรดต้นคอร่างบางอย่างสม่ำเสมอ
ยามะพีมองคนรักตัวเองอย่างไม่เข้าใจ......ความต้องการมันถูกปลุกขึ้นมาทีละน้อย....
"น่ารักขึ้นทุกวันเลย....รู้ตัวมั้ย....พีจัง" ยูอิจิประกบจูบลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง....แลกสัมผัสกันอย่างเร่าร้อน....
ก่อนที่มือน้อยของยามะพีจะดึงชุดร่างสูงออกไปให้พ้นทางเช่นกัน
"อะ.....อา........" ร่างบางกระตุกขึ้นมาเมื่อถูกยูอิจิเม้มลงไปที่ติ่งไตสีชมพูนั้น
มือใหญ่เลือนลงไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวที่กำลังขยายใหญ่ขึ้น แล้วจึงขยับมันขึ้นลงตามความต้องการของร่างบาง
"อะ....อ๊ะ........."คนหน้าหวานร้องครางออกมา พร้อมกับกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่น...เมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังจะปลดปล่อย
ร่างสูงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะหยุดการกระทำ แล้วเปลื่ยนมาใช้ปากจัดการกับส่วนนั้นแทน
"ยู......อ๊า....." ลิ้นร้อนชื้น ดูดรัดส่วนอ่อนไหวอยู่ได้ไม่นาน...น้ำสีขาวขุ่นก็ไหลออกมาอยู่ในโพรงปากร่างสูง
...ยูอิจิดูดกลืนน้ำรักจนหมด ก่อนจะใช้ลิ้นเลียทำความสะอาดช่องทางอันแคบของร่างบาง แล้วจึงส่งนิ้วหนึ่งเข้าไปอยู่ในช่องแคบนั้น
"อะ....อา....อ๊ะ........"ร่างบางสะดุ้งขึ้นมาทันทีเมื่อยูอิจิเปลื่ยนนิ้วเข้ามาเป็นสามโดยเร็ว
....ก็เซ็กซี่ซะขนาดนั้น...ใครจะไม่อดใจไว้ล่ะ....
"ไหวมั้ย..." ยูอิจิถามยามะพีออกมา....เมื่อเห็นน้ำตาคู่น้อยไหลลงมาจากตาโตคู่สวย
เมื่อวานรุนแรงมากไปหน่อย....วันนี้ยูขอเเก้ตัวนะ...พีจัง
"เจ็บนิดหน่อยหนะ...ยู....ถ้าเบาๆ.....คงไม่เป็นไร" ซุกหน้าลงที่อกอุ่นพร้อมตอบกลับไป
ถึงจะมีอะไรกับยูหลายครั้ง....แต่มันก็ยังไม่หายตื้นเต้นเลยซักที....สัมผัสของยูอิจิ
....เค้าปฏิเสธมันไม่ได้เลยซักครั้ง....
"อืม.....อือ......."แลกลิ้นสัมผัสกันอีกครั้ง...ก่อนที่ช่วงแคบทางด้านหลังจะถูกสิ่งอื่นที่ใหญ่กว่านั้นเข้ามาแทนที่
ขยับมันขึ้นลงอย่างช้า...เพราะกลัวร่างบางจะเจ็บมาก
"อะ........อ๊ะ........." นิ้วเรียวสวยจิกลงไปที่หลังยูอิจิ ระบายความเจ็บที่ตนกำลังได้รับอยู่
เมื่อส่วนล่างมันเริ่มบรรเลงเร็วและเร่าร้อนยิ่งขึ้นจนตัวคนร่างบางส่ายหลังไม่ติดพื้น
"อะ.....อ๊ะ....อ๊า......." ไม่นานทั้งสองก็ปลดปล่อย คนหน้าหวานหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
เมื่อของเหลวจากยูอิจิไหลวนอยู่ในร่างกายของเค้า
"รักนะครับ" จุมพิตลงไปที่หน้าผากยามะพีอีกครั้ง
ดึงตัวคนหน้าหวานให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด จับศีรษะให้หนุนที่ไหล่ของตน
ก่อนที่คนตาโตจะหมดแรงเข้าไปสู่นิทรา
....................................................
.......................................
..............................
..ครึน~~.............ครึน~~ เสียงฟ้าร้องดั่นลั่นไปทั่วโรงแรม พร้อมกับสายฝนกระหน่ำโปรยปรายอย่างไม่ขาดสาย
ยู........เราไม่อยากได้.....หมีนั่น...ยูไม่ชอบ~~"[/l] คงบางในอ้อมกอดของยูอิจิที่นอนหลับไม่ได้สติเผ
ลอละเมอ ออกมา
"พีจัง...."เขย่าเรียกคนรักอย่างเบา แต่ดูท่าคนหน้าหวานคงจะหลับสนิทจริงๆ
.....พีจังรู้ว่าเราไม่ชอบหรอ...........ที่ยอมให้เด็กคนนั่น..........เพราะรู้ว่าเราไม่ชอบหรอ....
ร่างสูงหยิบกล่องเล็กขึ้นมา.....เปิดดูของที่อยู่ในนั้นก่อนจะปิดมันลงไปอีกครั้ง
"เดี๋ยวยูมานะ"
หยิบหมอนข้างมาให้ยามะพีกอดเอาไว้แทนตัวตนเอง
หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวคนรักที่กำลังนอนหลับปุ๋ย
ก่อนจะหันมาใส่เสื้อคลุมของตน .... เปิดผ้าม่านมองหาสถานที่ๆเค้ากำลังจะไปอีกครั้ง
ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย
แสงสว่างจากดวงไฟ ตกกระทบมาถึงชายร่างสูงผู้หนึ่งที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนนั้น
ผู้คนที่อยู่ในโรงแรมเริ่มให้ความสนใจกับชายคนนี้เป็นอย่างมาก
....ครึน~~.............ครึน~~.........โครม] เสียงฟ้าร้องดังลั่นทำให้ยามะพีสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา
"ยู.........ยู" เดินเรียกคนรักไปรอบห้องแต่ก็ไม่เห็นเเม้แต่เงาของยูอิจิ
มีเพียงกล่องเล็กๆใบหนึ่งตั้งไว้บนโต๊ะเท่านั้น
"ยู.......ยู...."เปิดกล่องเล็กขึ้นมาก็เห็นของสิ่งหนึ่ง ขนาดพอเหมาะกับนิ้วนางของเค้าเป็นอย่างมาก
หยิบของสิ่งนั้นออกมากำไว้ในมือเเน่น
"ยู..........อย่าแกล้งกันอย่างนี้นะ.........ยู"น้ำตาคลอขึ้นมาบ้างแล้ว.........ตื่นมาไม่เห็นคนรักนิ
เอาหมอนข้างมาวางไว้แทนได้ไง.........มันไม่เหมือนกันซักหน่อย.....
เปิดประตูออกไปมองหาคนรักจากระเบียงด้านนอก
วันนี้ทำไมคนยืนมุมดูที่ระเบียงเยอะขนาดนี้..........ตัวเค้าเองก็พยายามจะแทรกออกไปดูด้านหน้าเช่นกัน
"ยู................ยู..........ยูจะไปไหนอ่ะ" ยามะพีรีบตะโกนเรียกคนรักออกไป แต่ดูเหมือนคนข้างล่างจะไม่ได้ยิน
จะแกล้งกันหรอ....ตะโกนดังขนาดนั้นจะไม่ได้ยินได้ไง.........ไอ้คนใจร้าย.....ขึ้นมาข้างบนเลยนะ
"ยู........ยู" ยามะพีตะโกนเรียกคนรักอีกครั้ง..........ยูจะแกล้งเราอย่างนี้ใช่มั้ย........
ได้ยินที่เราเรียกแล้วยังยืนเฉยอยู่อีก.......
ปัก....ปั่ก......!!!] คนร่างบางขว้างกล่องเล็กที่ตนเจอลงไปหายูอิจิอย่างแรง
คนร่างสูงจึงยอมเงยหน้าขึ้นมาหาต้นเสียงนั้น แล้วจึงตอบกลับมาว่า
"ก็จะไปซื้อตุ๊กตามาให้พีจังไง"
EnD"""""""""""""""""""""""EnD""""""""""""""""""""""EnD"""""""""""""""""""""""""""""""EnD
