Cast : >YuiChi< ^o^ > YaMaPi<
By: ^o^_KaPoK_^o^
"เฮ้อ.....และแล้วก็จบโปรเจทไปได้เนอะ" คนจมูกโตกล่าวพร้อมเดินกอดคอเพื่อนอีกคนที่ดูวันนี้จะซึมผิดปกติ
เป็นอะไรของมัน....สงสัย เมื่อคืน มันคงไม่ได้ไปหาน้องเมะ... แล้วก็มัวแต่ทำโปรเจททั้งคืน
วันนี้มันถึงไม่กระปรี้กระเปร่า.... แต่เอ๋ นั้นใครหว่า ยืนยิ้มมาทางนี้ด้วย....น่าตาน่ารักใช่ย่อย...
"จิน~~~" หนุ่มผิวขาวคิ้วโก้งได้รูปเรียกคนรักเสียงยานคาง ก่อนเดินเข้ามาแทรกระหว่างกลางพร้อมควงแขนคนรักเอาไว้
"จินเลิกงานแล้วใช่มั้ย" คนตัวเล็กเอ่ย ก่อนจะหันไปยิ้มจางๆให้เพื่อนของจินเพื่อเป็นการทักทายอีกคน
"อืม...." จินยิ้มรับหน้าเจื่อนๆ .... เมื่อเช้ากว่าเค้าจะทำโปรเจทเสร็จ ก็แทบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่
มีเสียงครางหวานๆ ไว้ฟังแทนเพลง มือข้างหนึ่งก็ต้องแยกประสาทไปทำอย่างว่าให้เจ้าตัวเล็กนี่อีก
กว่าจะจบร่างโปรเจทแบบคร่าวได้ก็เกือบไม่ทันเวลา...
"ใครว่ะ...จิน" คนจมูกโตเอ่ยถามเพื่อนด้วยความแปลกใจ
หน้าตาน่ารัก คิ้วโกงได้รูป ผิวขาวอมชมพู
แถมยังมีรอยยิ้มอันแสนยั่วยวนอีก....แบบนี้เข้าสเปกมันเลยนี่หว่า....
"แฟนชั้นเอง....คาเมะที่เคยเล่าให้ฟังหนะ"
คนร่างหนาไม่อยากพูดอะไรมาก รีบดึงคนรักเข้ามาใกล้
ก่อนใช้แขนแข็งเเกร่งโอบกอดเอวเล็กไว้อีกครั้ง
....ก็แฟนน่ารักขนาดนี้ไม่หวงได้ไง....
มีแต่พวกพนักงานคอยเเทะเล็มแฟนสุดที่รักเข้าด้วยสายตาทั้งนั้น
"เอ๊ะ...!! น่ารักอย่างที่เล่าไว้เลย..." ตกใจเล็กน้อย แต่พอนึกเรื่องบางอย่างได้ถูก
ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เพื่อนของตัวเอง.....สงสัยมันคงเอาโบนัสไปแลกกับคาเมะมาสินะ....
เเล้วเมื่อคืนก็...ทั้งคืน พอเช้ามาถึงได้เป็นอย่างนี้...
"คาเมะ...นี่ยูอิจิ เพื่อนสนิทชั้นเอง" จินเเนะนำยูอิจิให้คาเมะรู้จักอีกครั้ง
พอเห็นคาเมะกำลังจะยื่นมือไปทำความรู้จักเค้าก็รีบคว้ามือไว้ก่อน
ถึงจะไม่ใช่สเปกมันก็เหอะ....แต่ยังไงก็หวงอยู่ดี...
ปี๊บ เสียงข้อความจากมือถือของยูอิจิดังขึ้น
ร่างสูงหยิบมันขึ้นมาอ่าน ถ้าดูดีๆก็คงได้เห็นรอยยิ้มจางๆที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าคนจมูกโตโดยไม่รู้ตัวนั้น
เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิด...
อยู่มาวันนึง....เค้าก็อยากไปดูสถานที่สำหรับโปรเจทยักษ์ระดับร้อยล้าน
มองทำเลที่ตั้งแถวนั้นอยู่ดีๆ ก็มีเด็กตาโตๆ คนนึงวิ่งเข้ามาหาแล้วถามว่าเป็นโฮสใช่มั้ย
พอได้ยินคำถามบวกกับหน้าตาน่ารักของคนที่เดินเข้ามาถามเค้าก็ตะลึง สติสะตังค์ ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
มันหายไปหมดเพียงเพราะแค่เห็น เรียวปากอวบอิ่มน่าสัมผัส ใบหน้าหวานๆราวกับผู้หญิงนั่นเอง
วิศวกรรูปหล่ออย่างเราเนี่ยนะ จะเป็นโฮส ...
มองซ้าย มองขวา เพิ่งนึกขึ้นมาได้ ว่าตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าคลับโฮส
พยักหน้าเข้าใจทันทีว่าทำไมคนตาโตถึงได้ถามอย่างนั้น
...แค่นี้คนตาโตก็ยิ้มดีใจยกใหญ่...
สงสัยคงนึกว่าเค้าตกลงละมั้ง... ไหนๆ ก็ไหนๆ คนตรงหน้าก็น่ารักดี...
งั้นเลยตามเลยก็แล้วกัน ยูอิจิจะยอมเป็นโฮสให้คนหน้าหวานนี้ก็ได้
ตอนแรกๆก็ไม่ได้คิดอะไร รับเงินมา แล้วตอบตกลงยอมเป็นโฮสให้ตามสัญญา
ดีออก ได้จับมือ ได้หอมแก้ม ได้คนน่ารักๆมาควงทุกวัน แถมยังได้พิสูจน์ความหวานอีก
แต่นานๆเข้ามันก็เริ่มเบื่อ...เบื่อกับความเจ้าอารณ์ เอาแต่ใจของคุณหนูไฮโซคนนี้
ถึงน่าตาจะน่ารัก....แต่นิสัยมันไม่ใช่สเป็กของยูอิจิซะเเล้ว.....
วันนี้แหละเค้าจะบอกความจริงแล้วก็เลิกแกล้งเป็นโฮสจำเป็นซักที....
"งั้นไปก่อนนะ...บาย" เดินออกมาจากบริษัทได้ก็รีบเก็บเอกสารไว้หลังรถ
แล้วขับรถสปอตร์สีดำคันหรูไปรับคนหน้าหวานทันที
"จิน ~~ กลับบ้านกันนะ เดี๋ยวคาเมะนวดให้เอง"
พูดเสียงอ้อนๆ ใจจริงก็อยากกลับไปชดใช้ความผิด ให้จินเป็นคนลงโทษก็เท่านั้นแหละ
_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_
"ยุจจี้มาสายไปสิบนาที....รู้มั้ยพีจังรอนานมาก ดูดินั่งรอจนปวดหลังไปหมดแล้ว"
พูดแค่นั้นเเล้วก็เดินหน้ามุ้ยมาหายูอิจิ
"ไปได้เเล้ว วันนี้พีจังอยากไปกินไอติม" ยูอิจิพยักหน้ารับพร้อมหยิบของในมือยามะพีมาถือให้แทน
ส่วนอีกคนพอเห็นว่ามือว่าง ก็คว้าแขนร่างสูงมาควงไว้...
ทำเอาเพื่อนที่คอยแอบมองอยู่แถวนั้น...โหออกมากันใหญ่
ยัยพีจังมันมีอะไรดี....หน้าตาก็งั้นๆ นิสัยก็ไม่ดี...ทำตัวก็ไม่น่ารัก
แต่ทำไมถึงมีแฟนทั้งหล่อทั้งรวยได้ขนาดนี้
...................................
.................
.....
"สตอร์เบอร์....รี่....." ร่างสูงหยิบเมนูขึ้นมากำลังจะสั่งให้ตามความเคยชินแต่โดยห้ามไว้เสียก่อน
"ช็อกโกเเล็ตชิพใส่เเอลมอลเพิ่มท๊อปปิ้งฮะ" คนหน้าหวานกางเมนูแล้วเอ่ยสั่งขึ้นมาเอง
"เป็นอะไร..." ยูอิจิถามห้วนๆ พร้อมคิ้วขมวดขึ้นมาทันที...
"เปล่า....แค่เบื่อนิดหน่อย...." พูดจบก็นั่งกอดอกแล้วหันไปมองนอกร้านตามประสาคนเอาแต่ใจ
วันนี้ยูอิจิมาสาย จะขอโทษซักคำก็ไม่มี...
แล้วทุกครั้งที่มารับก็จะดึงเราไปหอมแก้มหรือไม่ก็กอดเราก่อน
แล้วก็จูงมือเดินมาที่รถด้วยกัน...แต่วันนี้ก็ไม่มี...!!!
ยิ้มให้เราหน่อยก็ไม่ได้ แถมยังมานั่งคิ้วขมวดใส่เราอีก....
"อืม...." เสียงครางของร่างสูงครางขึ้นมาในลำคอ ทำเอาอีกคนที่นั่งข้างๆพองลมที่แก้มป่องขึ้นมาทันที...
"อืม...อะไร ยุจจี้เป็นโฮสไม่มีสิทธิ์เบื่อลูกค้าVIPอย่างพีจังนะ
แต่พีจังมีสิทธิ์เบื่อโฮสอย่างยุจจี้ได้คนเดียว"
เอ่ยสั่งโฮสตรงหน้า พร้อมตักไอศรีมขึ้นมาทานคำใหญ่...
"เบื่อยูเหรอ" ร่างสูงถามด้วยความสงสัย
ทำไมมันรู้สึกแปลกๆว่ะ ทั้งๆที่จะมาบอกเลิก
แต่พอรู้ว่าคุณหนูเอาแต่ใจกำลังเบื่อเค้าอยู่เหมือนกัน ทำไม...ในใจมันถึงไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น
หรือคงเป็นเพราะเราอยากเป็นคนเริ่มพูดคำนี้ก่อนมากกว่า
ใช่สิ...มันต้องเป็นแบบนั้นเเน่ๆ...
"ไม่รู้..."หน้าหวานตอบห้วนๆ
รู้สึกไปเองหรือเปล่านะว่าพักนี้ยูอิจิดูห่างๆไป แล้วก็ไม่ค่อยตามใจเหมือนเดิมแล้วด้วย
คงมีแต่เค้าคนเดียวที่รู้สึกจะคิดถึงแล้วก็อยากเห็นหน้า อยากพูดคุยกับยุจจี้ของเค้าอยู่ทุกวัน
"ถ้าพีจังเบื่อยุจจี้แล้ว พีจังไปหาโฮสคนใหม่ก็ได้นะ"
พูดอ้อมๆ จริงๆแล้วเค้าเองนี่เเหละที่เป็นคนอยากจะลาออกจากการเป็นโฮสจำเป็นของคนหน้าหวานเต็มที
"ยุจจี้พูดแบบนี้หมายความว่าไง" ไม่กงไม่กินแล้วไอติม...โมโห!!!....อยู่ๆมาขอท้าเลิกกับเรางั้นเหรอ
"ก็ไม่ได้ว่าอะไร ยูเองก็ไม่อยากเป็นโฮสแล้วเหมือนกัน"
จะพูดคำว่าเลิก อยากจะเลิกเป็นโฮสแล้ว แต่ทำไม เหมือนปากมันหนักจนพูดคำนั้นไม่ออกว่ะ
"ยุจจี้โกหก...ยุจจี้อยากได้เงินเพิ่มใช่มั้ย...งั้นพีจังให้เงินเพิ่มก็ได้"
พอรู้ว่ายูอิจิจะลาออก จากความคิดที่ว่าเบื่อมันก็หายไปทันที
เค้าจะทำยังไง ถ้าอยู่ๆไม่มีคนมาตามใจ คอยเอาใจทุกวันอย่างนี้...
จะเรียกว่าความผูกพันได้หรือเปล่า... ผูกพันที่ได้อยู่ด้วยกัน ได้เจอหน้า ได้คุยกันทุกวัน
พอรู้ตัวอีกที...ก็ไม่อยากเลิกจ้างยูอิจิไปแล้ว....อยากให้ยูอิจิเป็นโฮสของเค้าแค่คนเดียว...
"เอ่อ...ความจริงแล้วยูไม่ใช่โฮส...ยูเป็นวิศวกรหนะ
วันนั้นที่เห็น ยูแค่ไปดูพื้นที่สำหรับก่อสร้างตึกใหม่เฉยๆ
ยูไม่อยากให้พีจังเข้าใจผิดมากไปกว่านี้ เก็บเงินพวกนี้ไว้จ้างโฮสคนอื่นเถอะ..."
ยูอิจิเอ่ย พร้อมวางเงินจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะ กำลังจะเดินมานอกร้าน
แต่กลับถูกคนหน้าหวานคว้าข้อมือไว้ก่อน...
"เข้าใจผิดงั้นเหรอ แล้วที่ยุจจี้เคยบอกว่าชอบเรา มันก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดด้วยใช่มั้ย"
ยามะพีถามเสียงสั้น น้ำตาคลอขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นคนร่างสูงพยักหน้ารับแล้วเดินออกไปนอกร้าน
...ทำไมมันรู้สึกแปลกๆว่ะ......ทั้งๆที่อยากจะมาบอกเลิกอยู่แล้ว
แต่พอพูดไปแล้วมันกลับรู้สึกเจ็บที่หัวใจขึ้นมาเฉยๆ...
จะให้เดินกลับเข้าไปในร้านมันก็ทำไมได้...
พอมายืนอยู่หน้าร้าน...ความรู้สึกอีกความรู้สึกหนึ่งมันก็บอกให้กลับเข้าไป
เอาไงดีว่ะยูอิจิ....!! แกเบื่อเค้าเเล้วไม่ใช่เหรอ
...กลับไปนอนคิดที่คอนโดก่อนแล้วกัน...อยู่ใกล้ๆแบบนี้คงได้แค่คำตอบเดียว
"เห็นมั้ยล่ะ ชั้นบอกแล้ว ว่าไม่มีใครทนอยู่กับยัยพีจังเจ้าอารมณ์แบบนี้ได้หรอก"
หญิงสาวเพื่อนร่วมชั้น ที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ไกลเอ่ยขึ้นกับเพื่อนในกลุ่ม
"ดูดิ...ยัยนั่นร้องไห้ด้วย..." หญิงสาวกลุ่มนั้นซุบซิบนินทากันใหญ่....
ยามะพีกำแก้วน้ำไว้แน่น ใช้มือปาดน้ำตาอีกสองสามครั้งแล้วก้มหน้าก้มตาวิ่งออกมานอกร้าน
ไม่รู้ตัวเองหรอกว่าชนใครไปบ้าง...ได้แต่เอ่ยเสียงขอโทษขาดๆหายๆไปก็เท่านั้น
_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_
"เฮ้อ~ ~ ~" แล้วก็กลับมานั่งถอนหายใจในห้องอีก
ตั้งแต่กลับมา เค้าก็นั่งๆนอนๆอยู่บนโซฟา
มองไปรอบๆห้องก็เห็นแต่ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่คนเจ้าอารมณ์เคยซื้อให้เต็มไปหมด
ของทุกอย่างถูกจัดวางและดูแลเป็นอย่างดี...จะว่าไป เค้าเองก็ไม่เคยแม้แต่จะทิ้งของที่คนเจ้าอารมณ์เคยให้เลยซักชิ้น
ถ้าเป็นคนอื่นหนะเหรอ...เค้าคงรับของมาแล้วก็จัดการเก็บมันไว้ในถังขยะเรียบร้อยไปแล้วล่ะ...
"จะสี่ทุ่มแล้วเหรอ" ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้เค้าคงกำลังสวีทอยู่ในโรงแรมที่ไหนสักแห่ง
หรือไม่ก็ยืนส่งคนเจ้าอารมณ์อยู่หน้าบ้าน พูดคุยอะไรกันอยู่ซักพักแล้วหอมแก้มกันอีกนิดหน่อย
ก่อนจะกลับมาที่คอนโด
ตอนนี้คนเจ้าอารมณ์นั่น จะเป็นยังไงบ้างนะ....
แค่ห่างกันไม่ถึงวัน....เค้าก็รู้สึกคิดถึงขึ้นมา แล้วต่อไปจะทำยังไงล่ะ
เราต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย...อยู่ๆก็ไปบอกเลิก....เพียงแค่เบื่อความเอาแต่ใจเท่านั้น
ยิ่งนึกถึงภาพตอนที่เดินออกมาจากร้านแล้วเห็นคุณหนูเจ้าอารมณ์ร้องไห้
หัวใจเค้ามันก็ยิ่งเจ็บแปลบๆ
"เฮ้อ~ ~ ~" แล้วก็นั่งถอนหายใจอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
หยิบมือถือขึ้นมาก็ไม่กล้ากดโทร.ออก
ติ๊ดๆๆๆ จู่ๆ เสียงมือถือก็ดังขึ้น
รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นเป็นชั่วโมง กลับปรากฎขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทร.เข้ามา
คิ้วขมวดทันทีเมื่อเสียงจากปลายสายดูไม่ปกติเท่าไหร่ แล้วชื่อที่ใช้เรียกเค้ามันก็แปลกไปจากเดิม....
_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_
"...ยู โยโก....ยุจจี้.....ยูสุเกะ...."นั่งกดมือถือด้วยสายตาพร่าเบลอเพราะแสงไปสลัวของคลับ
ตั้งแต่ออกมาจากร้านไอครีม เค้าก็มานั่งอยู่ที่นี่...นั่งอยู่กับโฮสเบอร์ต้นๆของคลับอีก 3-4 คน
แล้วก็ดื่มเหล้าด้วยกัน...จนตอนนี้...มันเริ่มรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้ว
ถึงจะคอเเข็งแค่ไหน ก็คงต้องเรียกคนรถมารับกลับบ้านแล้ว
กดมือถือโทร.ไปหาเบอร์ที่คิดว่าเป็น ยู โยโกฮาม่า คนขับรถประจำตระกูล บอกที่อยู่ให้เสร็จสับ
แล้วก็นั่งคอพับคออ่อนอยู่กับพวกโฮสที่เค้าจ้างมาเพื่อคุยเล่นต่อ
"นี่ อยากมีความสุขมั้ยพีจัง" โฮสคนหนึ่งถามขึ้น คนหน้าหวานก็ได้แต่พยักหน้ารับ
"เอานี่ไปนะ" ยื่นสิ่งของที่มีลักษณะเล็กกว่าลูกอมไปให้
พอเห็นคนหน้าหวานจะรับประทานก็รีบดึงมือห้ามไว้ก่อน
"มันต้องกินก่อนนอนกับคนที่อยากมีความสุขด้วยนะ"
พูดแค่นั้น ยามะพีก็พยักหน้ารับแล้วเก็บสิ่งของเหมือนลูกอมเข้ากระเป๋าไป
นั่งฟังเพลงเบาๆไปเรื่อย...เมื่อเริ่มรู้สึกมึนก็เอนศรีษะไปวางไว้ที่ไหล่โฮสข้างๆแทน
ยิ้มจางๆ แล้วหลับตาพริ้มทันที เมื่อเห็นใบหน้ายูอิจิลอยเข้ามาในความคิด
โป๊ก...!!! ขยี้ตางัวเงียตื่นจากความฝันทันที เมื่อรู้สึกเหมือนหัวตัวเองไปกระแทกกับขอบเก้าอี้
แล้วโฮสที่นั่งอยู่ข้างๆก็หายไปหมดเหลือแต่ใครบางคนที่ยืนหน้าโหดอยู่ตรงหน้า
"ถอย...จะกลับบ้าน" มองตาค้อนไปให้ยูอิจิ พร้อมออกแรงผลักคนที่ยืนขวางตรงหน้าเต็มแรง
"พีจังเมามากแล้วเดี๋ยวยูไปส่ง" กำลังจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเล็กไว้แต่กลับถูกปัดออกไปก่อน
"ไม่ต้อง กลับเองได้!! แล้วอีกอย่างนายก็ไม่ต้องมาเรียกชั้นว่า พีจัง ด้วย"
เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่คว้าตัวคนหน้าหวานมากอดไว้หลวมๆกันหนีไปไหน
"เมาแล้วพูดไม่เพราะเลยนะพีจัง" มันเเปลกๆ นะอยู่ๆก็ถูกเรียกว่านาย แทนคำว่ายุจจี้เนี่ย...
แววตาคู่สวยมันก็ดูไม่สดใสเหมือนเดิมด้วย.....
นี่เราทำอะไรไปนะยูอิจิ เราต้องบ้าไปแล้วเเน่ๆเลย
"ไม่ได้เมา จำทุกอย่างได้ดีด้วย จำได้แม้กระทั่งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วมีไอ้คนใจร้าย
นิสัยไม่ดี จมูกก็โต ปากก็ห้อย หล่อก็ไม่หล่อมาขอเลิกด้วย"
พูดประชดมันไปทั้งน้ำตา มือเล็กออกแรงทุบอกกว้างนับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อรู้ตัวว่ายูอิจิคงไม่ปล่อยแน่ ก็ได้แต่ปล่อยโฮอยู่ในอ้อมกอดใหญ่ไปอย่างนั้น
"พีจังเมามากแล้ว ไปล้างหน้าล้างตาดีกว่า"
มือใหญ่ปาดน้ำตาให้คนเพิ่งหมดฤทธิ์เบาๆ แล้วพามาห้องน้ำด้วยกัน
พอมาถึงห้องน้ำได้คนหน้าหวานก็ดันปีนขึ้นไปนั่งบนของอ่างซะนี่....
นั่งในท่าที ใครเข้ามาเห็นคงคิดว่าเป็นโฮสแล้วหอบกลับบ้านแน่
"คน....ใจ.....ร้าย...เอ้อ.." ทำหน้าบูดมองค้อนใส่ยูอิจิแล้วเอ่ยขึ้น กลิ่นเหล้าชั้นดีฟุ้งกระจายไปทั่วตัว
"จะจ้างโฮสคนอื่นที่ดีกว่า 10 เท่าเลย" พูดงอนๆ แล้วก็เปิดก๊อกน้ำ วิดน้ำใส่คนที่อยู่ตรงหน้า
ยูอิจิเพียงแต่รวบเเขนเล็กทั้งสองไว้เบาๆด้วยมือข้างเดียวเท่านั้น
ส่วนมืออีกข้างก็รองน้ำขึ้นมาลูบเเก้มป่องที่แดงขึ้นมาเพราะฤทธิ์เหล้า
ขอบตาทั้งสองข้างแดงและบวมซ้ำขึ้นมาเพราะอะไร...เค้าเองก็ไม่อยากรู้คำตอบนั้นเลย
"เรื่องเมื่อเย็นหนะ ...ยูขอโทษ เอาเป็นว่ายูจะยอมเป็นโฮสให้พีจังเหมือนเดิม
แต่มีข้อเเม้ว่าพีจังห้ามจ้างโฮสคนอื่นมาคุยด้วยแบบเมื่อกี้อีก
แล้วถ้าอยากทำอะไร อยากไปไหนต้องบอกโฮสยุจจี้คนนี้ก่อนทุกครั้ง
แล้วยูจะไม่คิดค่าจ้างซักเเยนเดียวเลย ตกลงมั้ย"
จับขาที่กำลังอ้ากว้างอยู่ริมขอบอ่างให้อยู่ในท่าที่ดูเรียบร้อยมากว่าเดิมหน่อย
กางเกงสเสคสีดำเอวต่ำ กับเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูป ที่เน้นไปทุกสัดส่วน
ทำไมดูแล้วมันเซ็กซี่มากกว่าทุกวันนะ....
"ไม่ตกลง....ไม่ยกโทษให้.....ไม่หายโกรธด้วย.....ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนขี้โกหก..."
กระโดดลงมาจากอ่าง ถึงจะเซนิดหน่อยแต่ก็ยังมีแรงพยุงตัวเองให้ยืนขึ้นได้
เอื้อมมือไปผลักคนที่ยืนขวางทางก่อนเดินออกไปหน้าตาเฉย
"ยูไปไหนอ่ะ...." ยืนอยู่หน้าคลับแล้วอุทานเรียกชื่ออีกคนขึ้นมา
ทำเอายูอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังคิ้วขมวดขึ้นมาได้ง่ายๆ...ยู...ที่เอ่ยถึงเนี่ยใครกัน
"นี่ยูอิจิ...ไม่ใช่ ยู โยโกฮาม่า ซักหน่อย..." ผลักยูอิจิที่ยืนเบียดอยู่ข้างๆออก...
แล้วยืนรอคนขับรถประจำตระกูลที่เพิ่งโทร.ตามเมื่อกี้ต่อ
ออกไปไกลๆอย่ามาให้เห็นหน้าเลยนะ....เพราะเห็นแล้วมันจะห้ามอะไรบางอย่างไว้ไม่อยู่
"กลับกับยูนี่เเหละ....ยู โยโกฮาม่า อะไรนั้น เค้าไม่มารับหรอก"
ดึงปีกคนเมาแล้วจับยัดใส่เข้าไปในรถ ปิดประตูกดล็อกแล้วออกรถทันที
ยู โยโกฮาม่า.....ใครกัน.....ตอนโทรศัพท์เมื่อกี้ นายต้องการให้คนนี้มารับ ไม่ใช่เราใช่มั้ย
"เฮ้ย....ไปไหนอ่ะ.....ไม่ไปจะกลับบ้าน....."
เขย่าแขนยูอิจิด้วยแรงอันน้อยนิด...ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเพียงแต่ยูอิจิไม่ทันเห็น
จะออกไปไหนก็ไม่ได้....จู่ๆโคอาล่าก็ล็อกประตูไว้หมด....
"กลับบ้านไง....แต่บ้านยูนะ...ให้พีจังกลับบ้านในสภาพนี้ ที่บ้านคงตกใจแย่..."
ยูอิจิตอบพร้อมขับรถตรงไปทางคอนโดที่ตนพักอยู่
ทุกครั้งก็พาไปแต่โรงแรม....แต่ทำไมอยู่ๆวันนี้ถึงอยากพาไปคอนโดส่วนตัวได้นะ...
"ไม่ไป...ยูอิจิไม่ได้ชอบเรา ก็ไม่ต้องมายุ่งกับเรา..."
พูดเสียงสั่นพยายามบังคับอะไรบางอย่างไม่ให้มันไหลลงมา แต่มันก็ไม่ทันแล้ว
.....บอกแล้วไงว่าไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากอยู่ใกล้แล้ว....
เพราะกลัวจะรู้สึกเจ็บแบบนี้ไง......
"คือเรื่องเมื่อเย็นหนะ อย่าโกรธได้มั้ย ยูยอมรับว่าผิดเองที่พูดไม่ดีแบบนั้นไป..."
กำลังจะพูดต่อเเต่พอหันไปเห็นหน้าคุณหนูที่มีแต่น้ำตามันก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก
"ไม่เอา พอแล้วไม่อยากฟัง จะไปไหนก็ไปเลยไม่ต้องมายุ่งกับเรา"
"ก็ยุ่งไปแล้วนิ....อีกอย่าง ยูก็เพิ่งรู้ตัวด้วยว่าพีจังสำคัญกับยูขนาดไหน
พีจังจะให้ยูทำยังไงก็ได้ ขอแค่พีจังยอมให้ยูเป็นยุจจี้ของพีจังเหมือนเดิมได้มั้ย"
ถ้าย้อนเวลาได้เค้าขอย้อนกลับไปตอนเย็นได้มั้ย แล้วสัญญาเลยว่าจะไม่พูดอะไรที่ไม่ทันคิดแบบนั้นอีก
คงเพราะเครียดกับงานเกินไป เครียดจนรู้สึกไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง ก็เลยอยากมีเวลาส่วนตัวไว้พักบ้าง
เค้าก็เลยเลือกที่จะเลิกเป็นโฮสจำเป็นแทน....เผื่อจะได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง
แล้วก็ไม่ต้องคอยดูแล แทคแคร์คุณหนูเจ้าอารมณ์ที่อารมณ์แปรปรวนง่ายคนนี้ด้วย
แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าการตัดสินใจของเค้า มันจะเป็นการตัดสินใจที่ผิด....
"นายจะยอมทำทุกอย่างจริงนะ" ปากน้ำตาออกไปเสร็จก็ช้อนตากลับมามองยูอิจิด้วยสายตาแปลกๆ
"อืม...ขอแค่ได้กลับไปเป็นยุจจี้เหมือนเดิม"
พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงแม้สายตาคุณหนูเจ้าอารมณ์มันจะดูแปลกๆก็เถอะ
"อยากกินไก่ กระป๋องนึง" คนหน้าหวานชี้ไปทางร้าน KFC ที่อยู่ไม่ไกลนัก
ยูอิจิเองก็พยักหน้ารับแล้วรีบออกไปซื้อของที่ว่าให้ทันที ไม่นานก็กลับเข้ามานั่งในรถ
พร้อมไก่หนึ่งกระป๋องตามที่สั่ง กำลังจะขับรถออกไป แต่กลับถูกรั้งแขนไว้เสียก่อน
"เราเห็นคุณลุง กับ พี่ชายคนนั้นเค้ายืนอยู่หน้าร้านนานแล้วอ่ะ นายช่วยเอาไก่ไปให้เค้าหน่อยซิ"
ยื่นไก่สองชิ้นไปให้ยูอิจิ พอเห็นร่างสูงทำท่าจะปฏิเสธก็พองลมขึ้นมาที่แก้มป่องทันที
"ถ้าเป็นยุจจี้คนก่อน ป่านี้เค้าคงวิ่งเอาไปให้ลุงกับพี่ชายคนนั้นแล้ว"
ช้อนตาขึ้นไปมองยูอิจิแล้วก้มหน้าพูดเสียงเศร้า
เมื่อเย็นทำเราร้องไห้อายเค้าไปทั่ว.....คราวนี้มันต้องเอาคืน....!!!!
"พีจังคงเมามากแล้ว....นี่มันรูปปั้นนะ กลับบ้านเถอะ"
จะให้เราเอาไก่ไปให้คุณลุง KFC กับพี่ชายเมคโดนัลด์เนี่ยนะ...ไม่มีทาง...
"ก็นายไม่ใช่ยุจจี้โฮสของชั้น แต่นายเป็นวิศวกรแล้วสินะ"
ทำหน้าเศร้าเข้าไปอีก...คุณหนูไฮโซอย่างเค้าเนี่ยนะจะเมาง่ายๆ
ก็แค่มึนนิดหน่อยเท่านั้นแหละ....กินของหวานๆเดี๋ยวก็หาย
....ใช่สิ....เรามีลูกอมที่โฮสพวกนั้นให้มานี่นา....
ไวเท่าความคิด คนหน้าหวานหยิบลูกอมขึ้นมากิน
ก่อนใช้นิ้วเคาะกระจกชี้ไปด้านนอก เพื่อเตือนให้ยูอิจิทำอย่างที่ต้องการ
"รออยู่นี่นะ" ยูอิจิพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากรถไปพร้อมกับไก่สองชิ้น
เพื่อเอาไปให้คุณลุงกับพี่ชายตามที่คุณหนูเจ้าอารมณ์บอก....
เพื่อกลับไปเป็นยุจจี้อย่างเดิม.....เป็นไงเป็นกัน....
สัญญาเลยว่ายูอิจิคนนี้จะไม่มีวันเบื่อคุณหนูอีกแล้ว....
ต้องมาทำอะไรแบบนี้...บอกได้คำเดียวว่า....
อายจะเเย่แล้วรู้มั้ยครับคุณหนู.....
"สัญญาแล้วนะว่าจะยอมให้เป็นยุจจี้เหมือนเดิม" เอื้อมมือไปเกี่ยวก้อยขอคืนดี
คิดไปเองหรือเปล่านะ ทำไมมันรู้สึกว่า ตาโตคู่นั้นมันแปลกๆ
แค่สัมผัสนิ้วก้อยทำไมมันรู้สึกร้อนๆพิกล...
ใบหน้าแดงด้วยฤทธิ์แอกฮอล์...ชวนให้น่าสัมผัส....
ริมฝีปากอิ่มที่เผยออกมาเหมือนรอสัมผัสอะไรบางอย่าง....
นี่คุณหนูเจ้าอารมณ์ของเค้ากำลังเป็นอะไรกันเเน่.....
.
.
.
.
.
.
.
.
TO Be Con Past END ค่ะ
